Architect Daniel Dethier zag alles door zijn raam gebeuren. ‘De dader was een jonge man, in het zwart gekleed. Hij had twee vuurwapens vast. Hij had een fluo-groene rugzak op zijn rug.’

Dethier heeft een architectenbureau op de Boulevard d’ Avroy, in het hartje van Luik, recht tegenover het atheneum Leonie de Waha, de school waar de schutter binnendrong.

‘Ik hoorde schoten vanochtend. Toen ik door het raam keek, zag ik twee politiemensen liggen op de straat in de Rue des Augustins . Ze waren neergeschoten. Er lag ook een derde persoon. Die leek ook dood.’

Nadat hij drie mensen had neergeschoten, liep de dader verder. ‘Hij zwaaide met twee vuurwapens boven zijn hoofd en hij liep van de Rue des Augustins naar de school hier vlakbij. Daar is hij binnengelopen. Ondertussen stormden er agenten toe van alle kanten. Enkele minuten later is die gast weer buitengekomen uit de school en heeft hij op opnieuw het vuur geopend op de politie. Hij heeft nog eens twee agenten geraakt voor hij zelf doodgeschoten werd. Hij bleef maar schieten terwijl de agenten moesten oppassen dat ze niemand raakten van de voorbijgangers.’

Dethier en zijn collega’s konden niet horen of de dader iets heeft geroepen dat er zou kunnen op wijzen dat het om een terroristische aanslag gaat. ‘Er was te veel lawaai op de straat.’

Vlak na de schietpartij zag Dethier hoe twee vrouwen de school kwamen uitgevlucht. ‘Ze waren zwaar onder de indruk.’ De leerlingen van de school werden allemaal geëvacueerd langs de achterzijde van de school. Niemand van de leerlingen raakte gewond.

De kranten van Sudpresse spraken ook met de 46-jarige B.C. Hij kwam met zijn wagen vanaf de Rue Louvrex en stond bij een stoplicht te wachten toen hij knallen hoorde. 'Ik dacht niet dat het geweerschoten zouden zijn', zegt hij tegen de krant. 'Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel en zag een vrouw rennen met een hond.'

De getuige reed richting het lawaai en kwam oog in oog met de schutter te staan. 'Ik zag een man, volledig gekleed in het zwart, met een rugzak en twee revolvers in zijn handen.'