Kristoff wint voor de vierde keer op rij Eschborn - Frankfurt, Naesen spurt naar derde plek
Foto: AFP

Alexander Kristoff heeft de vernieuwde semiklassieker Eschborn - Frankfurt op zijn naam geschreven. De man van UAE Team Emirates was de snelste in een massaspurt, voor Michael Matthews en Oliver Naesen. Kristoff volgt op de erelijst zichzelf op, hij won ook de vorige drie edities. Belgen Bjorg Lambrecht (Lotto-Soudal) en Laurens De Plus (Quick Step Floors) maakten veel indruk in de spits van de wedstrijd.

Al sinds 1962 werd de Rund um den Finanzplatz Eschborn-Frankfurt afgewerkt op 1 mei. Koersdirecteur Fabian Wegmann, die zelf twee keer won in Frankfurt, wilt echter een groter internationaal publiek aanspreken en vergemakkelijkte de naam: Eschborn-Frankfurt.

Onder de Duitse zon gingen we op zoek naar een opvolger voor drievoudig winnaar Kristoff. Het was strijden om de vroege vlucht, uiteindelijk raakte er zeven man weg. Met Antoine Warnier (WB-Aqua Protect-Veranclassic) was er één Belg mee, hij kreeg het gezelschap van Floris Gerts (Roompot), David Tanner (Veranda’s Willems-Crelan), Daniel Teklehaimanot (Cofidis), Aaron Gate (Aqua Blue), Yukiya Arashiro (Bahrain-Merida) en Aleksejs Saramotins (BORA-hanshgrohe) mee.

Op 90 kilometer van de meet kregen we een verrassend beeld te zien. Het peloton trok stevig door op de hellingen, met enkele slachtoffers als gevolg. De grootste naam was daarbij ongetwijfeld die van Marcel Kittel. De sprinter van Katusha moest dus al vroeg de rol lossen. Niet per se enorm probleem voor de Russische formatie, met Rick Zabel beschikte het nog over een tweede kandidaat-winnaar. De Duitser werd vorig jaar tweede achter toenmalig ploegmaat Kristoff.

Indrukwekkende Lambrecht en De Plus

De Noor, tegenwoordig in dienst bij UAE Team Emirates, liet zich wel vooraan in het peloton zien en zag hoe Bjorg Lambrecht (Lotto-Soudal) een tegenaanval opzette. De 21-jarige Belg kreeg Gregor Mühlberger (BORA-hansgrohe) en Michael Gogl (Trek-Segafredo) mee. Met succes, want op 80 km van de meet sloten de drie aan. Ondertussen waren ze aan de kop wel Teklehaimanot kwijt na een dringende plaspauze. Negen leiders dus. In het peloton reed een attente Laurens De Plus, die na zeven maanden zijn comeback maakte, steeds in de voorste gelederen rond.

Veel tijd kreeg de kopgroep nooit, onder aanvoering van een ijzersterke Simon Geschke (Sunweb) bleef het verschil onder de halve minuut. In de kopgroep nam Lambrecht het meeste werk voor zijn rekening. Bij Katusha werd er intussen stevig gevloekt, ook voor Zabel ging het bergop te snel.

Op een kleine 60 kilometer van de meet versnelde Lambrecht nog eens en hij maakte slachtoffers. Warnier en Tanner moesten meteen lossen, uiteindelijk konden enkel Gogl en Mühlberger volgen. Juist ja, de twee die met Lambrecht eerder de tegenaanval opzetten.

Vanuit het peloton volgde er nu reactie. Zeven renners maakten de sprong naar het leiderstrio. Daarbij een ijzersterke De Plus, die zijn eerste koers reed sinds de Ronde van Lombardije vorig jaar. Met Arashiro/Bole (Bahrain-Merida), Spilak/Politt (Katusha), Buchmann/Mühlberger (BORA-hansgrohe) en Gogl/Bernard (Trek-Segafredo) zaten er maar liefst vier duo’s vooraan, enkel de Belgen zaten zonder ploegmaat. Politt en Arashiro vielen wel snel weg.

De voorsprong van de acht liep snel op tot 40 seconden, Michael Matthews (Sunweb) vreesde voor zijn zegekansen en probeerde alleen de sprong te maken, maar bleef hangen op 25 seconden. Dat verschil groeide alleen maar, het peloton had plots meer dan een minuut aan de broek. Maar dan besloot Quick Step Floors het tempo de hoogte in te jagen. De Belgische formatie had De Plus vooraan, maar ging vol voor de zegekansen van Gaviria en kreeg hulp van Frederik Backaert (Wanty-Groupe Gobert). Matthews werd opgeraapt, de koplopers verloren terrein. Het peloton kwam razendsnel tot op 25 seconden, maar bleef dan even hangen.

Vooraan sloeg de stress toe en in een bocht gingen twee renners uit de bocht, de kopgroep verbrokkelde. Spilak, Bernard, Bole en Buchmann bleven over, ook Lambrecht en De Plus moesten de rol jammer genoeg lossen. In het peloton legde Yves Lampaert er de pees op, ook Oliver Naesen en Sean De Bie zaten goed vooraan. De vluchters waren er op dik drie kilometer van de meet dan ook aan voor de moeite.

De laatste lokale ronde van 2,5 km werd dan ook met een vol peloton ingezet. Sean De Bie probeerde nog even, maar dat lukte niet. Dan ging plots Gaviria veel te vroeg aan en de Colombiaan miste ook zijn bocht. Hij werd dan ook overrompeld, Matthews en de verrassend sterke Naesen deden een gooi naar de zege. Het was echter opnieuw Kristoff die zich de snelste toonde in de straten van Frankfurt. Matthews was tweede, Naesen derde en De Bie werd nog vijfde is voor de Noor de derde zege van het seizoen, na ritten in Oman en Abu Dhabi . Het is eveneens de derde zege van het seizoen voor zijn team.

Kristoff wint voor de vierde keer op rij Eschborn - Frankfurt, Naesen spurt naar derde plek
Kristoff wint voor de vierde keer op rij Eschborn - Frankfurt, Naesen spurt naar derde plek
Foto: AFP

- Uitslag -

1. Alexander Kristoff (Noo/UAE Team Emirates) de 212,5 km in 5u13:25

2. Michael Matthews (Aus) z.t.

3. Oliver Naesen (Bel)

4. Andrea Pasqualon (Ita) op 0:01

5. Sean De Bie (Bel)

6. Grega Bole (Sln)

7. Sam Bennett (Ier) 0:02

8. Edvald Boasson Hagen (Noo)

9. Jan Tratnik (Sln)

10. Juan José Lobato (Spa)

Kristoff voelde zich “niet zo goed” (belga)

Alexander Kristoff (UAE Emirates) heeft dinsdag voor het eerst sinds 21 februari nog eens kunnen juichen. De Europese kampioen won de Duitse klassieker Eschborn-Frankfurt, goed voor zijn derde zege van het seizoen. “En daar ben ik heel erg blij mee”, verklaarde de 30-jarige Noor.

Kristoff maakte het na een langgerekte finale af in de sprint, voor Michael Matthews en de Belgische kampioen Oliver Naesen. “Dit is een zege die deugd doet”, glunderde Kristoff. “Ik had het niet meteen verwacht, omdat ik me onderweg niet zo goed voelde op de vele klimmetjes. Ik zakte er een beetje door, maar kon me gelukkig herpakken. In volle finale vond ik mijn tweede adem en kon ik vlot bij de groep blijven die uiteindelijk om de zege zou sprinten.”

De vier laatste vluchters werden op drie kilometer van de finish gegrepen en in de sprint probeer Fernando Gaviria op de verrassing te spelen door vroeg aan te gaan. “Het was best hectisch in de slotkilometers. Er waren een paar gevaarlijke demarrages en veel organisatie was er niet meer bij de sprintersploegen. Quick-Step dichtte het laatste gaatje en toen Gaviria vroeg aanging, dacht ik dat hij weg was. Hij nam een paar meter voorsprong en leek vertrokken, maar dan misrekende hij zich in de bocht. Daar had ik het geluk aan mijn zijde en zo kon ik naar de zege sprinten.”