Je kunt mensen tranen met tuiten zien huilen voor de camera en daar weinig bij voelen. Zien hoe iemand zichzelf week na week overstijgt, dat is andere koek. Intussen vertonen Bahador en Mezdi van 'Temptation Island' stilaan gelijkenissen.

Steve is niet meer. Enfin, toch niet in De mol. Voor de arts houdt het avontuur op. Misschien maar goed ook, want nadat de makers hun doodskisten bijna echt hadden moeten gebruiken bij de fietsproef op het racecircuit en bij het traplopen in de toren, moest priester Pieter zowat de laatste sacramenten toedienen in de rollercoaster. 

Net zoals naaister Manuella (52) twee seizoenen geleden - die haar knieën schaafde nog voor ze goed en wel op een fiets zat - en godsdienstlerares Annelies (58) vorig seizoen - 'ons verstrooid moeke', die altijd haar bril vergat - heeft ook ouderdomsdeken Steve (60) afgezien. Week na week was Vlaanderen getuige van hoe hij zijn grenzen verlegde, soms zo ver dat zelfs presentator Gilles De Coster na de fietsproef bezorgd vroeg of 'het nog wel ging'. Als hij diezelfde vraag had gesteld tijdens de misselijkmakende rollercoasterproef, was de kans dat De Coster een nieuw hemd moest aantrekken reëel. 

'Poes, ge moet dat skateboard nu niet uitproberen'

Toch wilde Steve de handdoek niet in de ring gooien. Al na één ronde was hij zo wit als een laken, maar de proef moest en zou slagen. Sterker nog: kotsend aan de kant staan in de verzengende hitte was onvoldoende om op te geven. Je maakt je zorgen en vraagt jezelf af waarom de man halsstarrig volhoudt dat hij nog eens dezelfde helse rit wil maken. Maar net op het moment dat zelfs Pieter doorhad dat de maag van Steve voor de rest van de dag een wasmachine zou zijn en je niets meer mocht verlangen van hem, kroop hij in kamikazestijl opnieuw in de attractie en wist zo nog naar zijn tand te wijzen om 'achterstand' uit te beelden voor Pascale en Bahador. Om nog maar te zwijgen van zijn reactie wanneer hij zag dat zijn 'poes', Viviane, in de rendiermascotte door het pretpark had gewandeld. 

Want dan is het plaatje voor Steve compleet: hij heeft het spel gespeeld, heeft ontelbare grenzen verlegd en hij heeft zijn vrouw kunnen laten meegenieten van het avontuur. ('Poes, ge moet dat skateboard nu niet gaan uitproberen, hé' is trouwens eentje om in een tegel te bakken en aan de muur gehangen.) 

Het zijn die momenten waar je als niet-mollenvanger voor kijkt. Neen, het is niet even adembenamend als angstige kandidaten van een gebouw laten vallen op een stoel of ze laten afdalen van een klif, maar getuige mogen zijn van hoe iemand zo diep gaat en zichzelf telkens weer overtreft, dat is ontwapenend. Als kers op de taart vertikte Steve het trouwens om één traan te laten op televisie. Gelukkig maar, want met de dramatische televisietranen van de afgelopen maanden kan je de Schelde laten overstromen. 

VOOR UW MOLLENBOEKJE

  • Bahador blijft verdacht veel verdacht na deze aflevering. 'Numeros zoekenos' is ongeveer het meest heldere dat er uit zijn mond kwam bij de pretparkopdracht. Tellen is niet zijn sterkste kant, want Pascale moet alweer de meubels redden in het spiegelpaleis én op de kinderattractie. De vriendin van Baha mag twee keer nadenken als hij de mol is, want liegen en je medekandidaten bedreigen, oké, maar 'een nachtje met jou is zoveel waard, liefje', dat is maar beter de echte reden waarom hij met maar 50 euro op zak wegrijdt van de bioscoopproef. Anders zijn 'die leugendetector kan mij geen reet schelen'-Mezdi van Temptation Island en 'ik geef alleen maar om jou, schatje, echt waar'-Baha behoorlijk inwisselbaar. 
  • Joke kan liegen dat de vonken ervanaf vliegen voor pasvragen. De dierenarts heeft thuis zo vaak in de ogen van onschuldige lammetjes gekeken om de kneepjes van het vak te leren dat je haar verdorie bijna echt gelooft. En na de pretparkproef is ze opvallend rustig wanneer de groep eindelijk nog eens geld wint. Ze draait zich zelfs een kwartdraai naar rechts en staart in de verte. 
  • Lloyd is volgens zijn 'mamaatje' verschrikkelijk nonchalant, heeft het hart op de juiste plaats én ... 'zou wel eens de mol kunnen zijn'. Moeders kennen hun kinderen het best, toch? Al viel er niet naast zijn slechte acteerprestaties te kijken tijdens de Mexican standoff. Zelfs een kleuter had kunnen zien dat hij een potje stond te jokken. 
  • Pascale blijft haar (over)georganiseerde zelve. De appel valt niet ver van de boom, want haar zoon Indy snuisterde onophoudelijk door het mollenboekje van zijn moeder en stelde haar de juiste, scherpe vragen. Bizar dat de immer gemotiveerde en gestructureerde Pascale plots uit haar nek lulde alsof ze op een ongemakkelijke receptie stond van verre vrienden. Haar ijzeren discipline smelt ook als sneeuw voor de zon bij de gedachte dat ze in een warm bed kan slapen, excuseer, dat haar zoon - die daar nooit om heeft gevraagd en twee minuten eerder nog zei dat in de auto slapen best oké was - in een warm bedje kan slapen. 
  • Pieter blijft lekker (nep)fanatiek tot het einde in de auto zitten om dan nul euro te verdienen. Zijn broer, Jasper, lijkt hem ook niet echt goed te kennen. 'Echt liegen heb ik Pieter nog nooit weten doen', zegt hij. De naïeve grapjas moest eens weten dat een pasvraag al genoeg was om Jeffrey te kruisigen.