Je eigen baas als verpleegkundige: een combinatie die gelukkig maakt?
Andy Lemahieu Foto: Jobat.be
Ze werken allebei als zelfstandig thuisverpleegkundige in Oostende. Een job met minder zekerheden dan verpleegkundige in loondienst. Maar dat minpuntje nemen Andy en Evie er graag bij. Doordat ze hun patiënten de nodige tijd en aandacht kunnen geven, zijn het gelukkige verpleegkundigen. 'Opvallend hoe de mensen die je verzorgt, voor je reclame zorgen.'

De moeder van Andy Lemahieu werkte als zorgkundige in een woonzorgcentrum. 'Toen ik mijn moeder die oudere mensen zag helpen, wist ik dat ik dat ook wou doen. Mijn studiekeuze voor kinder- en ouderenzorg lag dan ook voor de hand. Na die studie heb ik eerst een paar jaar als verpleger voor liefdadigheidsinstellingen in het buitenland gewerkt. Tot de reismicrobe voorbij was en mijn lief me vroeg om in Oostende te komen wonen. Het werd het begin van mijn zelfstandige activiteit als verpleegkundige.'

Andy laat verstaan dat de eerste maanden niet evident waren. Het is een periode waarin je contacten moet opbouwen en je bekend maken. 'Het is opvallend hoe de mensen die je verzorgt, voor je reclame zorgen. Als ze tevreden zijn, geven ze je contactinfo door en voor je het weet, ben je een lokale referentie.'

Drukke agenda

Andy heeft een drukke agenda. Tussen 5.45 en 12.30 uur staat zijn eerste ronde gepland. Dan is het tijd voor een middagpauze en het opvolgen van allerlei administratie. Om 16 uur begint zijn tweede ronde. 'Als ik al de werkuren van een doorsnee week optel, dan kom ik aan een indrukwekkend aantal. Toch ervaar ik mijn job niet als belastend. Dat ik mijn eigen ronde van patiënten kan creëren, compenseert dat ik zo veel uren presteer. Ook het feit dat ik regelmatig bij een paar andere zelfstandige collega’s kan ventileren, geeft me de energie om er elke dag opnieuw tegenaan te gaan.'

De voorbije drie jaar is het aantal patiënten van Andy verzesvoudigd. 'Ik doe deze job vanuit het hart. Ik bekijk mijn patiënten in de eerste plaats als mensen die niet alleen nood hebben aan medische zorgen, maar ook aan een luisterend oor.'

Grenzen stellen

Of het zelfstandige statuut geen nadelen met zich meebrengt? 'Je staat er inderdaad alleen voor. Bij weer en wind moet je de baan op. Je neemt overal je telefoon mee, want je wilt altijd bereikbaar zijn. Ook voor het papierwerk sta je er alleen voor. Maar die minder aangename facetten beletten me niet om resoluut voor het zelfstandige statuut te blijven gaan. Ik heb de unieke gelegenheid om zorgverlening in te vullen op een manier die aansluit bij mijn visie rond zorg. Daarbij staan niet de cijfers maar de mens centraal.'

Maar hoever kun je als verpleegkundige in die menselijke aanpak gaan? 'Je menselijk opstellen wil niet zeggen dat je geen grenzen stelt. Je moet duidelijk aangeven waar je taak ophoudt. Anders wordt de draaglast te groot en kun je eraan ten onder gaan. Gelukkig zijn er in onze job tal van diep menselijke momenten die je energie geven. Telkens ik op het einde van mijn huisbezoek een glimlach op het gezicht van mijn patiënt zie verschijnen, weet ik waarom ik deze job nog vele jaren wil blijven doen.'

Je patiënten verdienen

Bij Evie Lefevere kwam ‘de roeping’ om zelfstandig verpleegkundige te worden pas nadat ze een paar jaar in de horeca had gewerkt. De ‘goesting’ was echter zo groot dat het haar lukte om een gezin en studie te combineren. 'Na mijn studie heb ik eerst een tijdje als nachtverpleegkundige in een ziekenhuis in Oostende gewerkt. Hoewel ik dat graag deed, begon het te kriebelen om iets voor mezelf op te bouwen. Toen ik een zelfstandige verpleegster ontmoette die ermee wilde stoppen, heb ik niet lang getwijfeld en haar ronde overgenomen. Een beslissing waar ik vandaag nog helemaal achter sta.'

'Ik hou ervan dat ik zelf kan beslissen hoeveel tijd ik aan mijn patiënten besteed. Daardoor sta ik dicht bij de mensen en ontstaat er een bepaalde band. Als zelfstandige moet je je patiënten verdienen. Je moet het waard zijn dat ze een beroep doen op jouw diensten.'

Muziek als medicijn

Wanneer Evie over haar beroep vertelt, verschijnt er regelmatig een spontane glimlach op haar gezicht. Een lach die doet vermoeden dat ze patiënten ook aan het lachen kan brengen. 'Bij veel van mijn patiënten verschijnt er een lach op hun gezicht wanneer ze muziek uit hun jonge jaren horen. Het gebeurt regelmatig dat ik een nummer van Édith Piaf zing. Het is prachtig om te zien hoe mensen daarvan opbeuren. Het is al eens gebeurd dat een dame huilde toen ik een van haar lievelingsnummers liet horen. Ze stelde me meteen gerust dat het geen tranen van verdriet maar van geluk waren. Het geluk dat ze die mooie herinneringen aan vroeger even opnieuw kon beleven.'

>

>

>