zaterdag 30 december 2017 - Opinies
camera closecorrect Verwijs ds2 facebook gplus nextprevshare twitter video

‘Voor de vrouwenemancipatie heeft ’68 weinig betekend. Niets eigenlijk.’ Gamma-Keystone via Getty Images

Kerstessay 1968. het jaar dat niet wil sterven

Slot - Geen requiem voor ’68

Paul Goossens, soixante-huitard, betrokkene van het eerste uur, daarna getuige van wat er met de erfenis van ’68 gebeurde, geeft aan waarom de rebelse geest van dat ene jaar niet aan relevantie heeft ingeboet.

Nooit eindigende strijd voor gelijkheid

Veel seismologen van de maatschappelijke bevingen werden in de sixties koud gepakt. Plots was de rebellie daar en weinigen hadden ze voorspeld. Pierre Viansson-Ponté schreef honderden commentaren voor Le Monde, slechts één maakte hem onsterfelijk, dat van 15 maart 1968 met de kop ‘Quand la France s’ennuie’. Drie maanden later daverde heel Frankrijk en moest president Charles de Gaulle alles uit de kast halen om het kabaal te stoppen. Ook voor de activisten was het een onverwachte storm. In enkele weken tijd muteerden ze van meeloopstudenten tot woordvoerders van een rebellerende generatie. Ze moesten antwoorden geven op vragen waarvoor geen debatfiches bestonden. Daarnaast was het voortdurend kiezen en beslissen. Nauwelijks twintig en zonder rugdekking moesten ze oordelen over de richting van de contestatie, de actiemiddelen en het gebruik van geweld. Het werd een spannende, verraderlijke tocht en ongelukken bleven niet uit.