Voor een bomvolle Bijloke, met veel nieuwe fans in de zaal, haalde Thomas Vanderveken zijn doel: een lastig pianoconcerto live tot een goed einde brengen.

De ontvangst was warm en ontspannen. ‘Amai, dat begint hier al keitof’: Thomas Vanderveken dook al meteen het podium op om zijn eigen feestje te bouwen. Hij speelde gastheer, presentator, hoofdact en zette zich achteraf ook aan de signeertafel: de finale van het Canvas-programma ‘Thomas speelt het hard’ hield deze prince charming helemaal zelf in handen.

Een zelf opgelegde krachtproef tot een goed einde brengen, het pianoconcerto van Edvard Grieg live spelen, was een jaar lang zijn doel. Tot enkele weken geleden zag het er niet goed uit: te weinig grip, te weinig repetitietijd op de teller. Thomas had peentjes gezweet om dat nog goed te maken. Hij kon het tij keren bij de eerste repetitie met Brussels Philharmonic onder leiding van Michael Seal, vorige week. Het B- en C-scenario mochten in de kast. Thomas ging meteen voor het volle plaatje: zonder back-up van zijn lerares Eliane Rodriguez, zonder partituur als houvast.

Jasje uit voor het trage deel

Zichtbaar nerveus en met zweterige handen begon hij aan de partij. Het klonk meteen fors, alsof hij zich nog bij een stresstest in het Ethias Arena waande (zie video hieronder). Hier en daar sneuvelden enkele nootjes, maar Thomas ging niet kopje onder. Hij hield de controle en de juiste balans met het orkest. Na het eerste deel klonk al aanmoedigingsapplaus en dat was het moment om het jasje uit te trekken en de mouwen op te stropen voor het trage deel. Waarna het recht richting finale ging. Zegezeker, als een coureur die op de meet afstormt, kaapte Thomas nog een stunt. Hij sprong van het podium om snel-snel zijn huilende baby een knuffel te geven. Net op tijd kon hij nog terug achter de vleugel duiken voor de slotnoten.

 

Zelf voelde hij opluchting en euforie, zei hij achteraf. 'Toch was het met de hakken over de sloot. Ik was vooral beducht voor een black-out: het moment dat het licht uitgaat en ik daar zonder partituur zou zitten. Maar wel schitterend dat ik kon volhouden.’

Knallende champagnekurk

Hoedje af, klinkt het ook in zijn entourage. ‘Misschien zat hij tien procent onder het niveau van de generale repetitie’, zei Liebrecht Van Beckevoort, laureaat van de Elisabethwedstrijd in 2007 en een van zijn coaches. ‘Maar dat is vitten: dat hij deze klus kon klaren, hadden we lange tijd niet verwacht.’

De avond was begonnen met een ouverture van liefst een uur, daarna nog gevolgd door een dubbel voorprogramma met het orkest. Ook de laureate van de talentenjacht, Hanne Dauwe, deelde in de eer. Er klonken vooral veel solo’s aan de piano: poëzie en klatergoud bij Rodriguez, power bij Jef Neve, precisie gekoppeld aan vuurwerk bij Van Beckevoort. Ze toonden wat een pianist zoal in zijn mars moet hebben. Dat kunnen etaleren: daar was het Thomas Vanderveken niet om te doen. Maar hij legde de lat niettemin hoog. Als amateurpianist, met genoeg background maar amper ervaring op de teller, begon hij aan een opdracht die hij zelf boven zijn kunnen schatte. Dat hij de meet haalde, had iets van een knallende champagnekurk na vijf afleveringen van een televisieprogramma dat lief en leed van de voorbereiding volgde, maar ook achter de schermen van de muziekwereld dook. Velen apprecieerden het als een feest van de klassieke muziek.