‘Sterkte bij het verlies van de liefde van je leven’, schreef de dierenarts
Foto: Jimmy Kets
Er branden kaarsen, de muziek en het licht zijn er troostend, mensen huilen er uit. Intussen zijn er dertien crematoria in Vlaanderen die de beste vriend des huizes een waardig afscheid schenken. Of die nu een kat, een hond, of een chinchilla is.

Zaterdag leest u hoe dS Weekblad in het dierencrematorium praat met de baasjes van overleden huisdieren, en hoe journaliste Jelle Van Riet de dood van haar katje Nube ervoer. Hieronder leest u alvast een voorproefje. 

Van crematoria en funeraria voor huisdieren hoorde ik voor het eerst toen Nube al levenloos op haar kussen lag – een verlossend spuitje had zonet haar hart stilgelegd. Zestien jaar lang hadden we lief en leed gedeeld. De dierenarts hoefde geen koffie, liever wilde zij het over mijn laatste wensen voor Nube hebben. ‘Je hoeft niet meteen te beslissen’, haastte ze zich. Ik kon in alle rust de brochure lezen met alle na-de-dood-van-je-huisdieropties. Bijna had ik uit ingebakken aversie voor de losgeslagen commerce rond gezelschapsdieren of, erger nog, uit misplaatste schaamte voor de nauwe band met mijn katje gezegd dat ze Nube door een kadaver-verwerkend bedrijf mocht laten ophalen.

De keuze werd snel duidelijk: ik liet mijn dode poes individueel cremeren, als was ze een mens. Later haalde ik de urne met de resten op en nam ze mee naar huis. Tot ik een geschiktere plek vind, redeneerde ik, maar intussen voel ik dat ze nergens meer thuishoort dan in de nis waar ik ook foto’s van mijn ouders en andere dierbare overledenen bewaar. In de keuken hangen nog steeds de kaartjes vastgeprikt met condoleances bij haar dood. ‘Veel sterkte bij het verlies van de liefde van je leven’, schreef de dierenarts.

Vier maanden na Nube’s dood weet ik dat mijn keuze voor crematie nog zo gek niet was. Uitzonderlijk of snobistisch evenmin. Op dit moment telt Vlaanderen dertien erkende huisdierencrematoria en alle hebben ze genoeg omhanden. ‘Waardig’ afscheid nemen van gezelschapsdieren is in opmars. Alleen al in Somnia in het bijna-kuststadje Oudenburg worden gemiddeld zestig dieren per week gecremeerd.

Droevig-mooie verhalen

De hele dag vang ik er droevig-mooie verhalen op: ik hoor ze uit de mond van baasjes die afscheid komen nemen, ik lees ze in het gastenboek, ik zie ze in de dikke tranen van kinderen. Bijna alle baasjes kennen hun dier unieke eigenschappen toe. Het maakte ‘deel uit van het gezin’, was hun ‘maatje’, liep overal achter hen aan en sliep bij hen in bed. Ze namen het mee op vakantie, kochten indien nodig een aangepaste auto, en sommigen bleven er zelfs voor thuis. Velen spaarden kosten noch moeite toen het ziek werd en willen het hier in Somnia ‘het afscheid geven dat het verdient’.

Serge en Stefaan, de baasjes van de eergisteren aan een hartinfarct overleden Beau, een Cavalier King Charles-spaniël, vinden een humaan geïnspireerd afscheid van hun hond niet meer dan normaal: ‘Beau was ons kindje.’ De afgelopen dagen waren emotioneel verwarrend en afmattend. De dood heeft zo reëel en nabij gevoeld dat de crematie als een rustpunt komt. Nu ze even niks meer kunnen doen voor Beau, komen de verhalen. Over hoe hij in 2010 op Valentijnsdag als puppy in hun leven kwam, in no time de weg naar hun hart vond en nu aan zijn ‘te grote hart’ was bezweken. ‘Godzijdank was hij niet alleen toen hij stierf.’

Zaterdag leest u in dS Weekblad getuigenissen van baasjes over het verlies van hun gezelschapsdier. 'Straks mag Kenzo op de schouw. Naast ons hondje Toby en onze vier jaar geleden gestorven zoon. Een maagbloeding. Hij was 35.'