‘Minnares hoeft niet alle woede te ondergaan van bedrogen vrouw’
Foto: Getty Images

Na overspel regent het steunbetuigingen aan de bedrogen vrouw en afkeur voor ‘de echtbreekster’. ‘Dat terwijl de man die vreemdging evengoed wist waar hij aan begon’, zegt relatietherapeut Sybille Vanweehaeghe.

Drie jaar. Zolang heeft Bieke Ilegems gezwegen over het overspel van haar man, Erik Goossens. Toen ze er begin deze maand dan toch mee naar buiten kwam, deed ze dat ineens grondig. ‘We leven in een plastic wereld waarin falen, tegenslag en mislukken niet meer mogen’, zei Ilegems, omdat ze schrik had voor de reacties op haar getuigenis.

Toch had Ilegems weinig reden tot panikeren. Op sociale media regende het steunbetuigingen voor de moed die zij en haar man Erik aan de dag hebben gelegd om te vechten voor hun huwelijk. In een adem verschenen ook doodsverwensingen aan het adres van de vrouw waarmee Erik Goossens een affaire had.

De minnares als vamp

‘Bij de openhartige getuigenis over echtbreuk in BV-landschap wil ik een kanttekening plaatsen’, reageert een lezeres in een opiniestuk in De Standaard. ‘Als het gaat om overspel, leeft de hele omgeving terecht mee met het slachtoffer, wordt de scheveschaatsrijder eerst sterk veroordeeld en de “minnares” gereduceerd tot infernale indringster die “wist waaraan zij begon”. Andere mensen stellen haar vaak karikaturaal voor als vamp die de onwetende huwelijkspartner in haar netten heeft gevangen.’

Die redenering zit diep ingebakken in onze moraal, bevestigt relatietherapeut Sybille Vanweehaeghe, die in haar praktijk zeer vaak rond het thema overspel werkt. ‘Van een getrouwde man blijf je af: zo simpel is het voor de meeste mensen. In de volksmond wordt de man bijna altijd verleid door de vrouw. Zij is om het met een zeer volks woord te zeggen “de hoer” die de man heeft gestrikt.’

Alles loopt op wieltjes, toch?

Dat terwijl er nochtans eerst een voedingsbodem aanwezig moet zijn binnen een relatie voor overspel, stelt Vanweehaeghe. En daar hoef je niet eens elke dag slaande ruzie voor te hebben. ‘Zelfs binnen relaties waar alles op wieltjes loopt, kan het fout gaan. Er is dan sprake van een stukje sleur, een stuk gemis naar spanning en passie, naar meer aandacht. Binnen zulke relaties gaat alles zijn gangetje en wordt nooit gesproken over wat er precies beter zou kunnen of wat er net prima gaat. Bij het minste wat er in zulke huwelijken of relaties (deels) fout gaat, vormt dat een uitstekende voedingsbodem voor overspel.’

Om te voorkomen dat het daar spaak loopt, kan je volgens Vanweehaeghe best regelmatig je relatie openlijk tegen het licht houden. ‘Vergelijk het met een autokeuring waarbij je controleert of alle onderdelen nog meegaan en wat beter kan. Geven jullie genoeg aandacht aan elkaar? En is die aandacht exclusief genoeg of gaat het telkens om uitstapjes met het hele gezin, familiefeesten, enz.?’

Niet enkel minnares ‘wist waar ze aan begon’

Allemaal goed en wel, maar wat als het dan toch fout loopt? ‘Moeten we die minnares van Erik gaan knuffelen misschien’, klonk het onder meer onder een Facebookpost van een Vlaamse krant vorige week. ‘Ze wist toch waar ze aan begon, of niet soms?’

‘Klopt’, zegt Vanweehaeghe. ‘De minnares of minnaar weet waar hij of zij aan begint. Maar dat weet de getrouwde persoon die vreemdgaat evengoed. We zitten hier wel degelijk met drie betrokken personen die even intens betrokken zijn bij de situatie, niet enkel het getrouwd koppel. De minnares heeft evenveel pijn en verdriet als de andere twee betrokkenen. Wanneer ze ziet hoe dat koppel zich achteraf mogelijk herpakt en weer een gelukkig stelletje vormt, komt dat bovendien dubbel hard aan.’

Heilige bonen

‘Toch is het nog altijd gangbaar dat de minnares en in het algemeen elke “vreemdganger” het juk draagt en de zondvloed aan commentaren en wantrouwen over zich heen laat stromen. Dat proces kan jarenlang duren. Als we dat al eens zouden kunnen ombuigen naar open communicatie met enkele naasten en een selecte groep vrienden, dan zou alles veel draaglijker worden.’

Dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan. Want wie staat er te springen om aan zijn ouders - laat staan zijn kinderen - te vertellen dat hij een scheve schaats heeft gereden (met een getrouwde man!)?

Volgens Vanweehaeghe mag dat gevoel een ‘vreemdganger’ niet tegenhouden. ‘Je ouders zijn meestal de eerste personen om aan te voelen dat er iets mis is. Ook voor je naaste vrienden kan je eigenlijk moeilijk verbergen dat alles niet lekker zit binnen een relatie. Meestal zijn er op dat moment al wat meubelen gesneuveld en is het beter om open kaart te spelen. Vergeet niet: mensen zijn geen heilige bonen.’

In dat verlengde vindt Vanweehaeghe ten slotte dat de partners die al hun woede op minnaressen richten, beter nog eens nadenken. ‘Zoals ik eerder zei: iedereen wist waar hij mee bezig was. De minnares heeft evenveel pijn en hoeft niet alle woede te ondergaan van de bedrogen vrouw. Wees eens kwaad op je vreemdgaande partner in plaats van op haar. Dat bespaart je tijd, moeite en extra leed. En intussen ben je weer aan het praten geraakt.’