Twaalf jaar later is Star Trek er weer
Foto: rr

Miljoenen Star Trek fans over heel de wereld, doen vandaag hun beste Vulcan groet en wensen ‘Star Trek: Discovery’ een lang en fortuinlijk leven toe. Maar hoe goed is de nieuwe reeks, twaalf jaar na de vorige, in vergelijking met de eerdere vijf?

1. De generiek: Warp 10

Twaalf jaar later is Star Trek er weer
Foto: rr

Het beste aan de nieuwe Star Trek is de generiek: knappe grafiek, sterke muziek, beelden die respectvol verwijzingen naar de klassieke afleveringen maar tegelijk signaleren dat we hier naar 21-ste eeuwse big budget (of toch mid-budget) fictie zitten te kijken. Is dat belangrijk? Ja hoor. Star trek: Enterprise (2001_2005), de geflopte prequel, had een afschuwelijk popliedje aan het begin, waardoor de makers het al van in de allereerste minuut verkorven hadden bij de fans - en dat is nooit meer goed gekomen. Het duurde 12 jaar (en een geslaagde film-reboot) voor Star Trek mocht terugkeren naar het kleine scherm.

2. Het hoofdpersonage: Warp 8

Ook voor zijn protagonist kunnen we Star trek: Discovery sterke punten geven. Voor het eerst volgt Star Trek niet de kapitein, maar de eerste officier: een jonge vrouw met de nogal masculiene naam Michael

Twaalf jaar later is Star Trek er weer
De ster van de nieuwe reeks Foto: rr

Burnham (Sonequa Martin-Green, Sasha uit The walking dead). Een explosief vaatje tegenstrijdigheden: haar menselijke ouders zijn gedood door Klingons, met wie ze dus een hoogst persoonlijk eitje te pellen heeft. Ze is opgevoed op de planeet Vulcan, alwaar het bedwingen van alle emoties het hoogste streven is, en wel als stiefzus van Spock uit de oorspronkelijke Star Trek (de nieuwe reeks speelt zich zo’n tien jaar vóór het origineel af). Dit is dan ook een heel nieuw soort Star Trek personage. In de eerste episode pleegt ze al muiterij, in de tweede ontsnapt ze aan de gevangenis om te helpen de eerste veldslag tegen de Klingons te winnen.

Beste ooit: Kapitein Jean-Luc Picard (Star trek: The next generation 1987-1994). Rechtschapen, recht door zee en dus een béétje saai, maar met ronkende Britse klanken vertolkt door Shakespeare-acteur (en, o.k., ook X-men-acteur) Patrick Stewart.

3. De booswichten: Warp 6

De Klingons zijn in Star Trek: Discovery weer wat ze in de oorspronkelijke reeks waren: woest, bloeddorstig en ondubbelzinnig De Vijand. De charismatische T’Kuvma ziet zich als de reincarnatie van de Klingon-messias Khaless, en wil de glorie van het Klingonrijk herstellen. Hoe? Door de Klingon-cultuur zuiver te houden, onder de slogan ‘Blijf Klingon!’. Star trek blijft dus een kind van zijn tijd: de klassieke

Twaalf jaar later is Star Trek er weer
Foto: rr

reeks droomde in 1966-69 van een utopische multiculturele toekomst, in Star trek: Discovery moet worden gevochten om onze fragiele beschaving te redden van een krijgszuchtig, op het verleden gericht nationalisme. Een slimme update. Minder geslaagd is de nieuwe look van de Klingons. De bedoeling is dat ze er onaardser en gevaarlijker uitzien. Maar door de grote hoeveelheid makeup, inbegrepen gigantische platte neuzen, zijn de acteurs vooral minder expressief. Hoe moeten ze dan al die opgekropte boosheid uiten? Vreemd genoeg zien de kostumes en rituele objecten er opvallend Egyptisch uit, het lijkt Stargate wel. En hoewel de Klingons nu pikzwart zijn – en dus voorzien van platte neuzen – zit er ook één witte tussen, die tegen vooroordelen moet opboksen. Wat de scenaristen daarmee van plan zijn, moet nog blijken, maar het wordt op eieren lopen.

Beste ooit: de Borg uit Star trek: The next generation (1987-94). Half mens, half robot en totaal onderworpen aan het collectieve bewustzijn. Zij verzinnebeeldden perfect de schrik die de opmars van de computer en het nakende millennium ons 30 jaar geleden inboezemden.

4. De plot: Warp 4

In een typische Star Trek episode - uit welke periode ook - draait het om een planeet die gered, een tegenstander die bevochten of een eeuwenoud mysterie dat opgelost moet worden. Meestal binnen de 40 minuten, de occasionele dubbelaflevering of cliffhanger niet te na gesproken. Maar episodische fictie heeft zijn tijd gehad, Netflix en HBO hebben ons gewend gemaakt aan ambitieuze verhaallijnen die een jaar of meer overspannen. Nu is dat voor Star Trek niet helemààl nieuw: de slotseizoenen van Deep space nine (dat liep van 1993 tot ‘99) draaien rond een oorlog die werd uitgevochten met The Dominion. Dit keer is het dus boel met de Klingons, en eerlijk gezegd: daar hadden we zelf ook op kunnen komen.

Beste ooit:Deep space nine had veel van de beste scripts.

5. De crew: afwachten!

De oorspronkelijke Star Trek had een multiraciale crew met zelfs een zwarte vrouw aan boord – al had Luitenant Uhura maar een kleine rol. In elke volgende reeks werd nog net iets meer moeite gedaan om de bemanning zo multiraciaal en divers mogelijk te maken. Van de definitieve bemanning leren we in de eerste twee afleveringen van Discovery alleen Michael en Saru kennen, en die zijn al behoorlijk divers. Saru is de Spock of Data van dienst: de meest vreemde eend in de al behoorlijk bizarre bijt. Hij maakt deel uit van een ras dat op zijn thuisplaneet als prooi werd gejaagd, en dat laat blijkbaar een ernstige post-traumatische stempel na.

Beste ooit: de klassieke Star trek (1966-69). De complexe relatie tussen Kirk, Spock en McCoy blijft, in tegenstelling tot de knuddige scripts, na 50 jaar moeiteloos overeind.

6. Het schip: afwachten!

De bronskleurige Discovery imponeert in de trailers, het is zeker het meest krijgshaftige schip uit de Star

Twaalf jaar later is Star Trek er weer
Foto: rr

Trek franchise. Maar na twee episodes heeft het zijn opwachting nog niet gemaakt n de reeks. Te vroeg voor een gefundeerd oordeel dus. Hoe dan ook: de verschillende incarnaties van de Enterprise zagen er toch eerder uit als oude Ikea-catalogussen (behalve die in Star trek: Enterprise, die eruit zag als een lekkende duikboot uit Wereldoorlog 2). Het kan er eigenlijk alleen maar op vooruitgaan.

Beste ooit: toch maar de krappe, naar machineolie ruikende Enterprise uit Star trek: Enterprise.