Stop de tijd! Game of Thrones raast (te) genadig voorbij
Het hoogtepunt van seizoen 1: de geboorte van de draken van Daenerys Targaryen. Foto: rr

Met de nieuwste aflevering, ‘Beyond The Wall’, liep Game of Thrones niet enkel voorbij de muur maar ook voorbij zichzelf. Draken en raven zijn sneller dan straaljagers en Jon Snow verschijnselt en verdwijnselt Harry Potter-gewijs in de Zeven Koninkrijken.

Wie de laatste aflevering van Game of Thrones nog niet heeft bekeken en dat in alle onwetendheid nog wil kunnen doen, stopt nu best met lezen. Verder lezen zou in dat geval immers even dwaas zijn als - spoiler alert! - je koninkrijk in de steek laten om een ijszombie te gaan vangen met drie man en een paardenkop.

Het regent deus ex machina’s

Al kost die roekeloze zet Jon Snow ook deze keer niet de kop. Net zoals in de voorlaatste aflevering van seizoen 6, The Battle of Bastards, kan het man bun-icoon rekenen op een deus ex machina om u tegen te zeggen. Maar daar waar eentje nog genoeg was in seizoen 6 (Sansa en Littlefinger komen aanhollen met de Knights of the Vale), moesten er dit keer twee verrassingen uit de ‘Houd Jon in leven’-tandpastatube geknepen worden.

Eerst komt Daenerys net op tijd aanvliegen met haar drie bloedjes van drakenkinderen om het halve leger van de Night King tot smeulend as te herleiden. Als ook dat niet voldoende blijkt om de strijdlustige Jon te weerhouden van een koude duik met enkele ijszombies en hij al strompelend als een ijslolly aan zijn einde lijkt te komen terwijl een half bataljon zombies hem op de hielen zitten, is er nog altijd Benjen Stark die hem vlug een paard geeft. Wie? Juist ja.

Ook Daenerys kruipt maar al te graag voor de tweede keer op drie afleveringen tijd door het oog van de naald. Na een roekeloze duik voor de pijlen van de Lannisters, zullen ook de Night Kings onheilspellend blauwe speren de Drakenmoeder worst wezen. Haar draken moeten haar maar in leven houden wanneer ze toegeeft aan woede-uitbarstingen en angsten, lijkt ze te hebben beslist tegen alle raad van Tyrion in. Is er überhaupt nog iemand die naar hem luistert?

Snel, sneller, snelst

Hoe dwaas en impulsief de acties van de verschillende hoofdrolspelers ook zijn, de makers houden hen in seizoen 7 Hollywoodgewijs onvoorwaardelijk in leven. De kleine maar fijne personages verdwijnen met de regelmaat van de zwaardslag: voor hen is geen grotere rol weggelegd in de strijd om de IJzeren Troon en is dus ook geen tijd meer.

De verhaallijn moet verder. En liefst zo snel mogelijk. Alles wat te veel zendtijd in beslag neemt voor de laatste eindsprint naar de ontknoping, moet eraan: sfeervolle en diepzinnige dwaaltochten, die de serie haar eigen smoel geven en als een absolute pilaar gelden, incluis. Zo kan Jon Snow in dit seizoen sneller dan zijn eigen schaduw en zonder enige verdere uitleg van Winterfell naar Dragonstone reizen, van daaruit naar het gebied achter de Muur en belooft de trailer voor de seizoensfinale zondag alvast dat hij zichzelf ook nog eens weet te verschijnselen naar de ontmoeting met Cersei.

Zitten ook aan de doping: Gendry, die een marathon loopt naar Eastwatch alsof hij stiekem een hoverboard heeft gekocht, de raven die de noodkreet van Jon Snow van Eastwatch naar Dragonstone moeten overbrengen (een paar duizend kilometer) en sneller zoeven dan een straaljager én tot slot de draken van Daenerys, die diezelfde kilometers sneller afleggen dan je ‘De draken lijken wel een beetje op die van World of Warcraft!’ kunt roepen.

Een ontknoping vergt voorbereiding

Het plot komt daardoor steeds vaker expliciet bovendrijven en knaagt zo aan een andere pilaar van de serie: de ongeziene shock bij de kijker wanneer hij doorheeft dat hij een heel seizoen - of zelfs meerdere seizoenen - werd meegesleept in een spoor van genadeloos moorden, seksuele uitspattingen en ongeziene plottwisten om uiteindelijk een nog daverendere climax te beleven.

De halve familie Stark uitmoorden bij The Red Wedding, Joffrey paars en purper doen stikken, Khal Drogo voorgoed naar de eeuwige velden sturen, van Arya een volleerde moordenares maken na een perverse training in Braavos of de minderjarige Shireen Baratheon op de brandstapel gooien om de oorlog te winnen: het zijn momenten waarop onverwacht genadeloos, razendsnel en onverantwoord wreed werd toegeslagen en die de kijker ademloos achterlaten. Maar aan die ontknoping gaat wel heel wat klein gefriemel ‘achter de schermen’ vooraf: de verfijnde dialogen van verschillende hoofdrolspelers met Littlefinger zijn daar een mooi voorbeeld van.

Zonder al dat gemanoeuvreer dreigen dramatische ontknopingen na een tijd afstompend en voorspellend te gaan werken. (Wie zag de herrijzenis van Dany’s draak eigenlijk niet komen nadat het bloed uit zijn romp gutste en hij in het ijsmeer neerstortte?)

Geen boeken meer als leidraad

Voor dat verfijnde achtergrondwerk en de unieke sfeerschepping door kleinere rollen waar we gaandeweg gehecht aan raken, is opzoekwerk én tijd nodig. Twee dingen die de schrijver van de boeken waarop de televisieserie gebaseerd is, George R. R. Martin, nochtans hoog in het vaandel draagt. Het is niet voor niets dat het boek The Winds of Winter, dat de Game of Thrones-saga moet voortzetten, al meer dan zes jaar op zich laat wachten.

Wellicht ligt daar ook het probleem: na seizoen 5 waren zowat alle plotwendingen in de boeken van Martin uitgeput en kozen de makers ervoor om vanaf seizoen 6 zelf een vervolg te breien aan het verhaal, wat stilaan voor een onverzoenlijke stijlbreuk zorgt tussen de tierlantijntjes en zijverhalen die Martin koestert en de conservatieve insteek - helden sterven niet - en overdreven efficiëntie - het verfilmen van het reizen zelf is mogelijk irrelevant voor de ontknoping van het verhaal - van de huidige makers.

Daarmee is natuurlijk niet gezegd dat Game of Thrones de pedalen helemaal kwijt is. Er is nog steeds een zombiedraak gewekt (spuwt die dan ijspegels?) en de trailer van de volgende aflevering belooft de kijker alvast dat Dany, Jon en Cersei dat vreselijk ongemakkelijke gesprek zullen hebben waar iedereen zat op te wachten. De serie kan nog steeds verbazen, maar er zal meer charme en tact nodig zijn dan de sympathieke bakkersjongen enkel opvoeren om Arya weer efficiënt naar Winterfell te sturen.