Onze top van Pukkelpop
Romy van The XX. Foto: Raymond Lemmens

221 artiesten stonden op de wei van Pukkelpop in Kiewit. Maar dit vonden wij toch de zeven beste.

Solange (*****)

Ze zegde af in Dour en bezorgde Pukkelpop daarmee zijn beste optreden dit jaar. De zus van Beyoncé bracht een achtkoppige band mee, die even soulvol als virtuoos speelde en zong, en tussendoor ook nog constant danste. Maar haar optreden was ook een statement van je welste over zwart zijn in de VS van Trump, artistiek en subtiel - misschien iets te subtiel en artistiek voor een publiek dat wilde dansen.

Onze top van Pukkelpop
The XX. Foto: DBA

The XX (*****)

Een van de weinig afsluitersdie je het gevoel gaven dat je iets nieuws en grensverleggends zag. Niemand brengt op dit moment beats en gitaren samen zoals zij het doen, en maakt het ook nog sexy. En de manier waarop deze drie verlegen buitenbeentjes zich blootgeven, geeft andere buitenbeentjes moed.

Onze top van Pukkelpop
Sampha. Foto: Karel Hemerijckx

Sampha (****)

Beyoncé, Frank Ocean, Drake en Kanye West bellen Sampha al langer als ze een opmerkelijke stem nodig hebben. In ‘No one knows me like the piano’ deed die stem koude rillingen over onze rug lopen, maar toen Sampha met zijn drie kompanen op dezelfde kit begon te drummen tijdens ‘Happens’, bleek er ook een podiumtijger in de stille Brit te schuilen.

Nicolas Jaar (****)

De Chileens-Amerikaanse geluidskunstenaar houdt ervan om zijn liedjes, op zich al uitdagende klankkunstwerkjes, live grondig te vertimmeren. Telkens als hij met minimale techno, donkere dub of een latin housebeat de Marquee mee had, liet hij de song uit elkaar brokkelen tot er alleen maar splinters noise overbleven. En toch stond iedereen op het eind te dansen.

Stuff (****)

Stuff is jazz, maar jazz is een mentaliteit in hun definitie. In ‘Delta’ hoorden we de bulderende metal van Sepultura, gemengd met de elektronische sax van Andrew Claes. En ‘Skywalker’, dat hebben we in de jaren 90 nog uit onze Nintendo horen kruipen. Drummer Lander Gyselinck wurmde zich door elk gat dat zijn kompanen in de melodielijnen lieten en dribbelde het bijeen.

Onze top van Pukkelpop
Death Grips. Foto: Sven Dillen

Death Grips (****)

Bij weinig concerten kwamen de toeschouwers buiten met het gevoel iets unieks te hebben meegemaakt. Death Grips mengt hiphop met noise en harde elektronica: het klonk bijwijlen alsof een verzameling powertools tot leven was gekomen. Death Grips tekende voor een show die evenveel energie gaf als hij roofde.

Boef (****)

‘Als dit het opwarmertje is, wordt het een hete Pukkelpop’, zei onze man woensdag. De Nederlandse rapper vulde de Dance Hall en liet het publiek de hits ‘Habiba’, ‘Krantenwijk’ en ‘Slapend rijk’ meezingen zoals we dat de laatste tijd enkel bij Bazart zagen. Het zware werk liet de rapper over aan zijn backing tape – maar ook daarmee zette hij de toon op het festival.