Sampha: Permissie voor percussie
Foto: Karel Hemerijckx

Het was drummen op het podium bij Sampha. Letterlijk dan: op een bepaald moment stond iedereen op het podium op zijn eigen percussie-instrument te meppen. Omdat wij onze conga’s én onze xylofoon vergeten waren, zetten we het dan maar op een handenklappen.

Met ‘Living like I do’ (SBTRKT), ‘Mine’ (Beyoncé), ‘Alabama’ (Frank Ocean), ‘Saint Pablo’ (Kanye West) en ‘Don’t touch my hair’ (Solange) had Sampha Sisay in de Club een wereldshow kunnen spelen. Helaas heeft hij op al die nummers een eerder ondersteunende rol - dat zou resulteren in een aaneenschakeling van refreinen en halve strofes.

Gelukkig had hij van ‘Too much’, gekend in de versie van Drake, wél een volledige song in zijn arsenaal. Daarmee toonde de Brit ook waarom hij zo’n gewilde gastzanger is: met zijn hese sopraan legt Sampha ieders diepste wonden bloot.

Ook in ‘No one knows me like the piano’ deed die stem koude rillingen over onze rug lopen, maar tot dan hadden we het van de rest van de set nog niet warm gekregen. Gelukkig schakelden Sampha en zijn drie kompanen bij ‘Happens’ een versnelling hoger: ze gingen allemaal drummen op dezelfde kit, om in het flitsende ‘Kora sings’ weer allemaal op hun eigen percussie te gaan rammen.

‘4422’, alweer een Drake-song, ontaardde nog in een Kraftwerk-synthsalvo. En een gejaagd ‘Blood on me’ zette de kroon op het werk: de bedeesde Brit ging zowaar zelf aan het volksmennen. Plots ging de tent alsnog aan het springen, en wij met hen. Hadden we het toch nog warm gekregen.

Gezien op Pukkelpop op 18/07/2017