Terwijl iedereen zich naar de Main Stage repte voor London Grammar, moest het Noorse Anna Of The North het in de Lift stellen met de spreekwoordelijke zeven man en een paardenkop.

Van ons kreeg Anna het voordeel van de twijfel, maar enkele nummers ver in de set moesten we toegeven dat we stiekem toch liever bij London Grammar hadden gestaan. Nou ja, laat dat ‘stiekem’ maar weg, want we hebben het hier net neergeschreven.

Een onervaren band als deze hadden we hier vroeger op de dag verwacht. Anna Of The North miste de ervaring, de songs en de présence die nodig waren om festivalgangers op dit avondlijke uur te entertainen. De dreampop die ze brachten was vernieuwend noch inspirerend: de band deed niets wat pakweg Soldier’s Heart enkele jaren geleden niet beter deed. Frontvrouw Anna Lotterud deed haar best, hoor: ze zong correct, danste (zij het ietwat onbeholpen) en sprak het publiek welwillend toe. Maar ondanks dat alles slaagde Anna Of The North er niet in om te overtuigen. Daarvoor misten de songs originaliteit en een eigen smoel. Want wij kunnen toch écht niet de enigen zijn die bij het horen van de single ‘Someone’ meteen aan Kim Carnes’ ‘Bette Davis eyes’ moesten denken?

Gezien op Pukkelpop op 18/08/2017