London Grammar: Altijd hetzelfde mooi
Foto: Koen Bauters

‘Hullo’, fluisterde Hannah Reid na de tweede song. ‘Wij hebben veel gereisd en overal de regen meegebracht, vrees ik. Onze oprechte excuses daarvoor.’

Maar het regende niet meer tijdens het optreden van London Grammar; de zon ging bijna even mooi onder als op de cityscapes die achter de band werden geprojecteerd.

Ondertussen zong Reid loepzuiver en hoog, steeds hoger in songs als ‘Wasting my young years’. Als zij zestig procent van de sound van London Grammar is, dan levert drummer-toetsenist Dominic Major nog eens dertig procent: donkere druppels electronica, veel statige elektrische piano, af en toe wat drums. London Grammar wordt soms triphop genoemd, maar is te vlak om over te trippen; of ambient; maar eigenlijk zijn dit klassieke pianoballads met een licht snuifje electronica. En behalve voor de harde fans, ook altijd dezelfde ballads.

Het was al een fijn moment toen Reid na één strofe van het nieuwe ‘Non believer’ opeens ‘I’ve fucked it up, haven’t I?’ vroeg. Ze was niet te vroeg ingevallen, maar het moest natuurlijk wel over. Een échte rimpel van opwinding trok pas door de wei toen de cover van Kavinsky’s ‘Nightcall’ begon: beats! En toen Reid daarna voor ‘Hell to the liars’ achter de piano plaatsnam: beats én een voller geluid! Zelfs Reid ritste achteraf haar dikke jas open.

Technisch valt hier erg weinig op af te dingen: toen Reid grotendeels a cappella ‘Rooting for you’ zong, hoorde je haar hard en helder moduleren als een folkzangeres. Indrukwekkend, maar we misten emotie. En variatie, zowel muzikaal als visueel. Er stond veel volk te kijken, maar dat was vaak met gekruiste armen en de blik op oneindig. Doe ons London Grammar maar in kleinere dosissen.

Gezien op Pukkelpop op 18/08/2017