Russ: De plankenvloer aan gort
Foto: Koen Bauters

En wie gaat die plancher betalen, beste Russ? De Amerikaanse rapper deed de Marquee zo hard op en neer springen dat de plankenvloer helemaal uit zijn hengsels hing. En hij had er zélf om gevraagd.

Intrigerend, wel, hoe een door de media niet echt opgeviste artiest zo populair kan zijn. De hele Marquee, volgestouwd met jong grut, hing aan zijn lippen. Van de eerste tot de laatste letter zongen ze de songs van zijn onder de radar gebleven debuut There’s really a wolf mee.

Russ is een multitalent, doet alles zelf, maar maakt het zich niet te moeilijk. Zijn beats puurt hij slim uit, zijn raps lonken naar Eminem, zijn beats snoepen zowel van trap als van poppy r&b. ‘Cherry hill’, een slome ballad op een donkere bas, en ‘Losin control’, toonden dat hij sterk is in melodieuze slowhop.

Daartegenover lummelde de bakvissenrap van niemendalletjes als ‘Don’t lie’ en ‘Scared’, lusteloos door de tent. Goed, qua rap zijn we de laatste tijd verwend.

Voor de rest hing Russ wat aan elkaar van clichés. Adidastrainer, zilveren horloge. Hij prees België omdat dit het eerste land was buiten de VS waar hij ooit had opgetreden, liet iedereen armzwaaien en sleurde z’n moeder mee op het podium. Zeg nooit dat rappers tough guys zijn.

Hij wilde weten wie z’n plaat had, beloofde dat hij snel zou terugkomen en riep voortdurend ‘Belgium!’, ‘hands up!’ en nog het meest van al: ‘jump!’. De Marquee volgde gedwee. Geen wonder, dus, die plankenvloer.