The boiling ground heet de nieuwe plaat die Nordmann volgende maand aan de mensheid schenkt. Goeie titel, want Belgiës groezeligste jazzcombo doet de grond onder je voeten zinderen.

Nu, wat heet jazz, Nordmann jongleert net zo goed met stonerrock, Morricone-surf en zwartgeblakerde grooves. Niet voor niets was het viertal drie jaar geleden verliezend finalist op Humo’s rock Rally. Het waren die bezwerende klanklandschappen die je meesleurden in de draaikolk genaamd de Lift, met de sax van Mattias De Craene als Lorelei.

Het nieuwe ‘Silver & black’ bijvoorbeeld, dat met een manische krautrockbeat voortdenderde terwijl De Craene zijn sax afwisselend zacht liet huilen en extatisch krijsen. Als de term stonerjazz niet bestaat, hebben ze hem nu uitgevonden. Elders voerden gitarist Edmund Lauret en de Craene paringsdansen uit op hun instrumenten.

Nordmann durfde ook trage ballads te spelen, waarbij de jazzlyriek wat meer naar voor kwam en De Craene de melodie van de afwezige zang opving met zijn saks. De epische afsluiter ontblootte zich als het achternichtje van Miles Davis’ Bitches brew, een hybride bastaard die kosmische geluiden uitbraakte en ons onderdompelde in ruisende wind. Een bries, altijd heerlijk.

‘Pukkelpop, zijde al wakker?’ vroeg De Craene. En of!

Gezien op Pukkelpop op 18/08/2017