Felix Pallas: De klank van ambitieuze ideeën
Foto: Koen Bauters

Felix Pallas is het tweede project van Simon ‘Bazart’ Nuyttens, dus u denkt: slepende synths en lijzige vocalen.

Nuyttens en zijn broer PJ hebben ook een voorliefde voor Prince en dat betekent: veel funk met falset - soms wat te veel falset zelfs. Ziggy Van Wallendael zorgt voor potige drums en crashende cymbalen. En verder zijn er synths in alle mogelijke maten en gewichten: piepende, dreigende, schurende.

Bij Felix Pallas zingt Nuytten in het Engels, niet dat het hem daar in de liefde beter afgaat, getuige ‘Curse’, of dat Nuytten in de taal van Shakespeare minder hermetisch schrijft. Maar u kwam om te dansen! En dat was geen probleem. De laatste single ‘Similarities’ zweefde van ritme tussen funk en reggae in, en werd opgesierd met waanzinnige toetsen. Allen jammer dat Nuytten zelf aan zijn stapel keyboards gebonden was: een keer liep hij tot aan de rand van het podium, vaker zette hij een danspasje om meteen weer terug te moeten keren. Dat wrong met de muziek: het meeste show gaf hij als hij met een drumstick op een pad mepte.

Tussen de funknummers waren ook een paar spaarzame elektroballads die veel kouder aanvoelden,en één groots soulepos dat naar een bijna orkestrale climax toe kroop. ‘Dat was goed’, zei Nuytten achteraf, en dat was het ook. Felix Pallas klonk als een incubator van ambitieuze ideeën en verschillende invloeden, die wel nog wat moeten groeien en rijpen.

Gezien op Pukkelpop op 18/08/2017