Waar hij al zijn geluidjes haalt is ons een raadsel. Maar dat Matthew Barnes een boeiende sound bij elkaar bricoleert met zijn samples, intense bassen en knapperige beats staat buiten kijf. Alleen hadden wij de indruk dat ze live niet geheel tot hun recht kwamen in de Castello.

Lag het aan het vroege uur, of aan de geringe opkomst? Feit is dat de show van Forest Swords een vrij afstandelijke indruk gaf, en dat wij de sfeer in de tent eerder als kil zouden bestempelen. Nu is dat niet zo raar: de Brit maakt niet bepaald vrolijke dansmuziek. De koorsamples die hij gebruikt, klinken met opzet onaf, en soms ronduit schel. Wanneer je thuis in je zetel naar zijn albums luistert, komt die interessante klankenbricolage rechtstreeks bij je binnen. Live was het wat moeilijker om erin te komen. Maar volhardend als we zijn, deden we toch ons uiterste best.

Zo komt het dat we onze aandacht dan maar richtten op de visuals en daardoor aangenaam verrast werden. Het waren videobeelden die zó uit een film van choreograaf Wim Vandekeybus hadden kunnen komen. We zagen detailbeelden van dansende vrouwenlichamen gehuld in delicate stoffen, natuurelementen (zand, stenen, en prachtige bloemen) en een opvallend gebruik van kleur. Wat een groot contrast met de zwart-wit-grijze beelden die Moderat gisteren toonde.

Barnes bedankte ons nog om op dit vroege uur op te komen dagen, en hij stak daarbij ietwat verlegen een wuivend handje op. Vertederend.

Gezien op Pukkelpop op 18/08/2017