Brutus: Het zweet van de rock-’n-roll
Foto: Koen Bauters

Drum, bas, gitaar, niets in de handen, niets in de mouwen, zou Kurt Cobain zaliger zeggen.

Brutus was het perfecte bruistablet om onze interne huishouding weer in lijn met onze chakra te trekken op dag twee van Pukkelpop.

Het Leuvens powertrio is een van de bloemen die we dit jaar mochten plukken uit de bloeiende Belgische noiserockscene. Op zijn debuut druppelen verschillende gitaargenres in elkaar, van postrock over metal tot sludge en mathrock. Maar verkijk je niet op die termen, wij hoorden vooral potige, melodieuze rocksongs, zoals prijsbeest ‘All along’.

Grote troef van Brutus is Stefanie Mannaerts, verpletterende drumrolls én schreeuwerige sirenenzang in één persoon verenigd. De band wisselde atmosferische straaljagergitaren af met sneltreinmokers en hamerende baslijnen, zodat de wurggreep niet te verstikkend werd.

Het korset rond de set mocht wel ietsie strakker, en af en toe speelde de band te veel met twee woorden, waardoor we niet helemaal van onze sokken geblazen werden. Dat Mannaerts af en toe door haar stem ging, was dan weer begrijpelijk. Rocken is topsport, vertelde de witte zweetband rond haar hoofd, en dan moet je al eens uithijgen.

Gezien op Pukkelpop op 18 augustus 2017