‘Pukkelpop, are you still there? Hands!’ beval Tom Smith tijdens ‘Magazine’.

Nochtans mocht de zanger niet klagen over publieksparticipatie: de menigte had spontaan de handclaps voorzien tijdens ‘Hallelujah’ en uitgebreid met de armen gezwaaid in de dramatische passages van ‘Eat meat = blood drool’, meer dan enige andere band op het grote podium had bewerkstelligd vandaag.

Editors zijn populair in de Lage Landen en Duitsland, meer dan in eigen land. De band kwam met een show op maat van die populariteit. Al in het openingsnummer, ‘Cold’, mochten de confettikanonnen loos gaan, in ‘Sugar’ waren er gigantische steekvlammen, en toen Smith achter de piano ging zitten voor ‘Racing rats’ vielen er sterretjes uit het dak. Dan waren we dus drie nummers ver, en ondertussen had ook de lichtshow al indruk gemaakt.

Smith grossiert in zijn teksten in niet al te subtiele angst - ‘it breaks my heart to love you’ uit ‘Sugar’ is een mooi voorbeeld - maar die slaat wel aan. Smith onderstreepte ze met grootse gebaren - zijn favoriete pose is ogen dicht en met beide handen de microfoonstandaard wurgen. En de combinatie van rechttoe-rechtaan rockriffs met de meestal heel dansbare drums van menselijke metronoom Ed Lay waren wat het festival nodig had om een grote menigte bijeen te krijgen - en daarna in gang . Als uitsmijter speelde Smith solo aan de piano ‘No sound but the wind’, dat hij opdroeg aan de Barcelonezen. Het maakte meteen duidelijk dat de band geen toegiften zou spelen; in alle andere omstandigheden had het publiek daar zeker om geroepen.

Editors, gezien op Pukkelpop op 17/08/2017