Ryan Adams: Rauw, hees, teder
Foto: Koen Bauters

Ryan Adams is altijd goed voor een potje classic rock, zowel van de goede soort als van de ietwat meligere soort.

Kwatongen beweren weleens dat hij de laatste tijd muzikaal steeds meer op zijn naamgenoot Bryan begint te lijken, en toegegeven: tijdens het eerste deel van dit concert bekroop die gedachte ons ook even. Waarmee we niet gezegd willen hebben dat er iets mis is met strakke (eighties)gitaren en meezingbare refreinen, integendeel. Wij gingen meteen overstag voor opener ‘Do you still love me’ en daarna ook voor ‘Gimme something good’: klassieker krijg je rocksongs zelden voorgeschoteld. De fans in het voorste publieksvak smulden er eveneens van, al ging de rest van de wei nu niet meteen uit de bol - de aanhoudend miezerige, moedeloosheidsbevorderende regen zat daar wellicht voor iets tussen.

De sfeer kantelde toen Adams ‘Cold roses’ bracht - uit zijn tijd met de Cardinals - en daar een lange gitaarsolo aan breide. Plots leken ook zijn muzikanten door het heilige vuur bevangen, en werd het dan toch nog een rauwer concert dan wij aan het begin vermoedden. ‘Shakedown on 9th street’ bracht de countryrocker in hem naar boven, en eerlijk: zo hebben we Ryan nog het liefst. Als hij op zijn best is, brengt hij classic rock gekleurd met flinke vegen country: ongepolijst en daardoor onweerstaanbaar. Het was dan ook jammer dat Adams er tien minuten vroeger dan voorzien mee ophield, terwijl iedereen ongetwijfeld nog op zijn Taylor Swift-cover ‘Bad blood’ stond te wachten.