Intergalactic Lovers: Lovers liegen niet
Foto: Koen Bauters

‘Voor wie is het de eerste keer op de wei?’, wilde Lara Chedraoui weten van de Marquee. ‘En voor wie is het de eerste keer op het Pukkelpoppodium?’, vroeg ze terwijl ze glunderend naar zichzelf wees. Het zal niet voor het laatst zijn.

Toen Intergalactic Lovers in 2011 doorbrak met ‘Greetings and salutations’ waren vergelijkingen tussen zangeres Chedraoui, Feist (die stem!) en PJ Harvey (die verleidingskracht!) niet uit de lucht gegrepen. Ook opvolger ‘Little heavy burdens’ (2014) viel in goede aarde, maar nadien werd het stil rond de band: als ze nog optraden, was dat in Duitsland.

En dus speelden de Aalstenaren op Pukkelpop hun eerste festivalshow in twee jaar. Getuige hoe vol de Marquee zat, hadden de vaderlandse weilanden daarop zitten wachten. Niet zo gek, want Intergalactic Lovers tekende voor een set zonder misstappen. Vier songs uit hun volgende plaat ‘Exhale’ (aangekondigd voor 15 september) werden tussen ouder materiaal geweven en vielen daar geenszins uit de toon. De potigheid van nieuwe single ‘Between the lines’ kenden we nog van ‘Shewolf’: ‘I’ve killed before, and I’ll do it again’, dreigde Chedraoui daar.

Een vocalist die je effectief verstaat: het is vooralsnog een zeldzaamheid op deze Pukkelpop-editie. Maar Chedraoui was kraakhelder, met als gevolg dat we ons nu een beetje zorgen maken. ‘You give, you take, to realize it’s never enough’ klonk het in ‘Great evader’, met een snik in de stem. Of nog: ‘I get so lost inside my mind/ there is a darkness that I can’t seem to leave behind’, in het melancholische ‘Rivers’. Tegelijk etaleerde gitarist Maarten Huygens zijn vorm met een zeldzame solo - als de Lovers geen voet verkeerd zetten, was dat ook deels omdat ze vaak wat veilig speelden.

Behalve Chedraoui dan. Die had vroeger de neiging om zich vooral veel te excuseren in haar bindteksten, maar danste nu over het podium met een magnetische presence. ‘It will get better, that’s what I told you from the start’, klonk het in ‘Delay’, dat op de meeste publieksweerklank kon rekenen. Zes jaar na dat doorbraaknummer moeten we vaststellen dat de band toen niet loog: ze zijn alleen maar beter geworden.