Girls In Hawaii: Oude girls, nieuwe outfits
Foto: Koen Bauters

Onze vorige keer hier, vier jaar geleden, was crazy, maar ook niet makkelijk’, biechtte Antoine Wielemans halfweg de set van Girls In Hawaii op.

De Brusselse indierockers waren hun drummer, de broer van Wielemans, verloren in een auto-ongeval en staken op Pukkelpop hun neus weer schoorvoetend aan het venster.

‘Until I sleep, I’ll forever walk’, klonk het daarna in ‘Not dead’, een langoureuze krop in de keel waarin Girls In Hawaii zijn favoriete handelswaar tentoonspreidde: broze melancholie in een innige verstrengeling met rafelige euforie, in de lijn van grote broer Granddaddy en neef Radiohead. Nee, je kan er niet op huladansen.

Maar de meiden openbaarden ook een nieuwe outfit: straks verschijnt hun nieuwe album, en te horen aan ‘Walk’ en ‘Indifferent’ hebben ze in de club rondgehangen. Donkere synthbassen en new-wave-achtige elektronica-opstootjes zoemden door de songs als zoeklichten op zoek naar de eighties.

‘Up on the hill’ ontblootte zich dan weer als een boreling van de Bad Seeds, zich lavend aan een mistroostige melodie van Leonard Cohen. Ook ‘oudjes’ als ‘Birthday call’ herleefden in hun elektronicakorset. De zang wat wankel, de sound strak.

Wielemans, een propere gast met een vuile snor, en zijn brave confrater Lionel Vandenberghe stonden er wel érg onbewogen bij, zelfs in de dreigende draaikolk genaamd ‘Rorschach’, maar hun nieuwe outfits stonden hen best beeldig.