Cypress Hill: En de beat was booyah!
Foto: DBA

Oldskool hiphop zoals u het kent: dát was Cypress Hill op de Main Stage.

Niets nieuws onder de zon, maar wat hebben wij ervan genoten. Heerlijk om eens géén geautotunede stemmen te horen en de draaitafelman live te zien scratchen. O, en die spelletjes met het publiek? Normaal gezien gruwen wij daarvan, maar nu vonden we ze best amusant. ‘Fuck that side’ riep de ene kant van het publiek naar de andere, en de meesten deden dat met een grote grijns op het gezicht. Of hoe hiphop ook nog eens gewoon plezant kan zijn, zonder Grote Boodschap. (No offense, Kendrick.)

Het hoeft niet te verbazen dat Sen Dog en B-Real na zesentwintig jaar nog altijd weten hoe ze een publiek moeten bespelen. Naar goede gewoonte werd er een gigantische joint aangestoken tijdens ‘Roll it up, light it up, smoke it up’ en waren de verwijzingen naar marihuana talrijk. Maar ook muzikaal overtuigden deze hiphopveteranen. Ze vuurden er een arsenaal opzwepende tracks op de wei af, waarmee je menig lege dansvloer in geen tijd gevuld krijgt.

‘Insane in the brain’, uiteraard. Maar ook ‘Dr. Greenthumb’, ‘How I could kill a man’ en ‘When the shit goes down’ kregen de massa ondanks de miezerregen aan het springen. Hier en daar keek een millennial lichtjes verweesd om zich heen, zélfs toen dj Julio G zijn mix- en scratchkunsten losliet op Daft Punks ‘Harder, better, faster, stronger’. Dat er op dat staaltje van ritmisch vernuft niet meer reactie kwam, begrepen wij niet. Maar wij waren dan ook jong in de gouden jaren negentig. Toen de beat nog booyah! was.