‘Tetitatutis’, zei Hugo Claus op 19 maart 2008. Een etmaal later was Veerle De Wit weduwe. ‘Hoe erg ook, een mooiere dood kun je je niet wensen.’ ‘Chapeau. Ik weet niet of ik het zou kunnen’, verrast Wim Distelmans. Vreest zij de eenzaamheid, hij de rollator. Tot die tijd vieren ze het leven ad fundum.

Veertien uur in Villa Hellebosch, twee doden.

‘Vooruit, Wim, we moeten klinken op Jeanne Moreau.’

‘Wat? Is Jeanne Moreau gestorven?’

‘Op haar 89ste. Daar teken ik voor.’

Ze toosten op de Franse actrice van Les Amants.

Enkele uren later volgt een tweede toost. Op Sam Shepard, toneelauteur en acteur. Leed aan de spierziekte ALS. Won een Pulitzer voor zijn toneelstuk Buried Child. 73 jaar.

‘Was die niet getrouwd met Jessica Lange?’

Ze houden van film. Wim Distelmans is behalve Vlaanderens bekendste oncoloog en voorvechter van palliatieve zorg en euthanasie, een groot cinefiel. Meer zelfs. ‘Het scheelde niet veel of mijn werkplek was de filmset geworden in plaats van het ziekenhuis. Op de drempel van het RITCS maakte ik rechtsomkeert. Mijn vader had mij gek verklaard toen ik zei dat ik regie wou studeren. “Je gaat je hele leven op zoek moeten gaan naar geld". En wat doe ik vandaag als arts? Juist, geld zoeken voor palliatieve zorg.’

Zij leerde Hugo Claus kennen op een filmset. ‘Mascara van Patrick Conrad. Ik leefde in die dagen samen met de producent van de film. En toen kwam Hugo op de proppen.’

‘Een coup de foudre?’

‘O ja.’

Zij was 40, hij 62. Ze viel voor zijn klap, zegt ze. ‘Zijn volzinnen, zijn kwinkslagen, zijn poëzie.’

‘Hoe loopt het leven, nietwaar?’

Zolang het loopt, prima.

Zaterdag verschijnt in dS Weekblad de vierde aflevering van de reeks zomerinterviews in Villa Hellebosch. Deze week ontvangen we er Veerle De Wit en Wim Distelmans. Lees het volledige dubbelinterview hier. De eerste duizend seconden van hun verblijf in Villa Hellebosch ziet u hierboven.