Pixies pieken nog altijd
Foto: Koen De Bauw
Hoe gaat het nog met de Pixies? Goed, dank u.

Kent u dat stukje in ‘Isla de encanta’ waarin de muziek even stilvalt, en de gitaar het nummer vervolgens hortend en stotend weer op gang trekt? Wel, net voor de gitaar dat deed, begon iemand naast mij dat stukje al te zingen. “Meh meh, meh meh”. Als ik had gekund, ik had hier een smiley achter gezet. Want zo’n avond was het gisteren in Lokeren. Eentje met veel nostalgie, veel volk (heel veel volk) en veel dertigers en veertigers en vijftigers (heel veel dertigers en veertigers en vijftigers), die een babysit hadden gezocht - of ondertussen de kinderen alleen thuis konden laten - om eens te zien hoe het nog gaat met de Pixies.

En hoe gaat het nog met de Pixies? Goed, dank u. Na hun opeenvolgende en opeenvolgende comebacktournees maakten ze eerst de slappe comebackplaat ‘Indie Cindy’ (ze speelden er geen enkel nummer uit) en vervolgens vorig jaar ‘Head carrier’, een album dat tussen het beste kan staan van wat ze maakten in hun glorieperiode. Ze speelden er in Lokeren vijf nummers uit, maar je zag aan de reacties van het publiek dat de mensen toch nog altijd liever de oude songs horen. Jammer, want ‘Classic masher’ en ‘Tennement song’ zijn parelende popliedjes zoals we die tegenwoordig nog veel te weinig op de radio horen, en ‘Um shagga lagga’ is een brok withete energie.

Niet dat er iets mis is met hun oude songs, natuurlijk. ‘Monkey gone to heaven' klonk zo vet als Black Francis er tegenwoordig uitziet. De voorbije jaren betrapten we hem er op dat hij af en toe iets zei tegen zijn publiek, maar op de Lokerse Feesten was hij weer zijn zwijgende zelve. Toen hij ‘Hey’ in de microfoon riep dachten de fans even dat hij hen aansprak, maar het was gewoon het begin van het nummer ‘Hey’.

Hey!

Ook Joey Santiago stond er onbewogen bij, hij speelde op zijn gitaar als een misdienaar die in de sacristie  een beeld Onze-Lieve-Heer staat op te blinken. En Kim Deal … die is tegenwoordig natuurlijk niet meer Kim Deal, maar Paz Lenchantin. En daar klagen we niet over. Ze droeg een niet al te lang uitgevallen rokje, zong goed en had een bloem aan haar bas gebonden. Als dat geen rock-’n-roll is. 

Na een finale met ‘Debaser’, ‘Planet of sound’, ‘Where is my mind’ en een vlammend ‘Vamos’, bliezen de rookmachines witte rook met orkaankracht en zong Lenchantin ‘Into the white’ - ooit het B-kantje van ‘Here comes your man’, maar live uitgegroeid tot een van hun favoriete songs. 

Toen de rook was opgetrokken, waren de Pixies verdwenen, en ze kwamen niet meer terug. Wie hoopte op ‘My velouria’ (hun beste nummer) of ‘Here comes your man’ was er aan voor de moeite. Want zo zijn de Pixies, wel het B-kantje spelen, maar niet de single zelf. En daarom houden we ook zo van ze, omdat ze eigenzinnig zijn, nors en nog altijd een beetje mysterieus. Um shagga lagga!

Gezien in Lokeren op 4 augustus.