De Brugse politie ontdekte vorige week drie keer een dode, telkens gestorven in eenzaamheid. ‘Dit kan niet meer.’

In Brugge zijn vorige week drie dagen op rij mensen dood aangetroffen in hun huis. Gewoon gestorven. En omdat ze zo eenzaam leefden werd hun dood door niemand opgemerkt.

‘Een vrouw van 47, een man van 41 en dan nog een bejaarde vrouw van 80 jaar oud’, zegt de Brugse burgemeester Renaat Landuyt (SP.A). ‘Ze lagen er al tussen de tien en dertig dagen. Niemand had iets door tot iedereen de overlast van de stank en de vliegen gewaar begon te worden.’

In Brugge gaat schepen van Preventie Dolores David (SP.A) zich nu specifiek met die problematiek bezighouden. Tegen het eind van de maand moet Brugge een ‘anti-eenzaamheidsplan’ hebben. ‘We moeten meer oog hebben voor elkaar. Met wat meer buurt­alertheid komen we al een heel eind’, zegt David.

‘Maar ook onze eigen diensten en mensen – wijkagenten, buurtwerkers, mensen van het OCMW – moeten die eenzaamheid sneller kunnen detecteren’, zegt Landuyt.

Hoeveel mensen in eenzaamheid leven, is niet duidelijk. Uit de recentste Vlaamse regionale indicatoren (VRIND) blijkt dat zes procent van de Vlamingen zich “geïsoleerd van andere mensen” voelt. ‘Als je dat percentage toepast op de bevolking van het Vlaams Gewest, kom je aan 390.000 mensen’, zegt Luk Bral van de studiedienst van de Vlaamse regering. ‘Dat is een zeer grote groep. Leven in een stad is een risicofactor, daar klimt het isolement tot tien procent van alle inwoners. Leeftijd? Bij 75-plussers zegt liefst veertig procent dat ze vooral oppervlakkige contacten hebben met andere mensen.’

‘Toch is het geen kwestie van bejaarden alleen’, zegt de Brugse korpschef Dirk Van Nuffel. ‘Hoe het komt dat we die eenzaamheid zo moeilijk kunnen detecteren? Iets banaals als pakweg een postbode die elke dag eens langskomt en zijn neus aan het venster steekt. Dat heb je vandaag de dag vaak niet meer.’