Handen heel hoog voor U2
U2 Foto: Koen Bauters
U2 speelde in het Boudewijnstadion een thuismatch. Het enorme videoscherm was knap, de set grotendeels een hitshow, en er zat ook een grote boodschap van hoop in, voor wie die nodig heeft.

Zo hebben de fans U2 het liefst: geen verwarrende visuals, geen waterval aan filosofische oneliners, zelfs geen podium dat groter is dan het stadion zelf. Gewoon een duidelijke rockshow met veel goeie songs, duidelijke videobeelden en een simpele boodschap. Hoe was de band dat ooit kunnen vergeten?

Het was ook nodig om eens goed te herbronnen. Die mislukte flirt met Apple-downloads, die minder geslaagde albums in het voorbije decennium, en al die shows waarin het publiek multimediaal bestookt werd met bewustwording: U2 leek soms zozeer in de ban van het digitale tijdperk dat het zijn analoge essentie vergat. En die staat breed te lezen op de t-shirts die iedereen voor en na het concert kon kopen: 'I wanna run, I want to hide'. 

In 1987, na vier albums die de Ierse band tot een topnaam in de rockwereld maakten, verhief het succesalbum The Joshua Tree (1987) de band tot supersterren. Tegelijk een expressie van levengrote persoonlijke twijfels en hoop, was het een analyse van de Amerikaanse maatschappij in het Reagan-tijdperk. De meeslepende, beeldrijke en melodieuze muziek sprak de zogenaamde Generatie X aan in haar hart.

Time of fear

De show in Brussel trapte af met vier topsongs uit de eerste jaren, serveerde daarna The Joshua Tree van begin tot einde, en zette daar nog zeven songs achter die zo'n beetje een overzicht boden van Bono's activisme. Ook al leek het een nostalgische hitshow, eigenlijk was het concert een verdoken oproep om de kritische houding van 1987 dertig jaar later, nu de boosdoener niet Reagan maar Trump heet, opnieuw aan te nemen.

In de VS, waar de tournee al passeerde, is zo'n houding betekenisvol, en het feit dat Bono daar nadrukkelijk iederéén verwelkomde en met geen woord over Donald Trump repte,  viel op. In 'Little Belgium' had het minder zin om die link met Amerika te benadrukken en dat deed Bono dan ook niet. Hij noemde Europa 'een geweldig idee', zei even dat we vertrouwen moeten hebben in deze 'time of fear', maar liet het verder vooral over aan de visuals.

Die waren natuurlijk sterk. Het videoscherm mat 61 meter, heeft de hoogste resolutie ooit gezien en het zwartwit woestijnlandschap dat zich ontvouwde tijdens 'Where the streets have no name', oogde even aanlokkelijk als dodelijk. De meeste filmpjes, van Anton Corbijn, waren symbolisch maar duidelijk genoeg: ze mengden Amerikaanse landschappen (o.a. Death Valley en Zabriskie Point), universele symbolen (de maan, een boom) met live beelden.

Vluchtelingenkamp

Even was het moeilijk toen de show na de drie openingssongs van The Joshua Tree verder moest ploegen met de acht andere songs, die tot dusver live zelden aan bod kwamen bij U2. Bono gaf zich helemaal, maar 'Running to stand still' en 'One Tree Hill' zullen nooit live-favorieten worden. Wel hebben we genoten van het dampende 'In God's Country' en zeker van het manische 'Exit': samen met 'Elevation' het hoogtepunt van de avond, omdat de band daar zijn klassieke stijl even opgaf voor meer ruis en overgave.

De pleidooien voor een betere wereld, in het begin al aangekondigd met een eresaluut aan Martin Luther King, kregen vooral in het lange bisgedeelte ruimte. Een video, opgenomen in het Zaatari Refugee Camp in Jordanië, maakte van 'Miss Sarajevo' veeleer 'Miss Syria'. Bono eerde als goeie Ier de kracht van vrouwen en was zo galant om aan een lijst van onder meer Gloria Steinem, Mary Wollstonecraft, Nadal Al Saadawi en Alice Walker ook koningin Mathilde toe te voegen.

Groot geweten

Waarna een sober vormgegeven 'One' opgedragen werd aan de zopas overleden acteur en auteur Sam Shepard, een grote inspiratiebron voor Bono, en de zanger België nog eens bedankte omdat we het eerste land buiten Ierland waren dat U2 omarmde. Met een nog steeds onverwoestbaar 'I will follow' - we zien Bono als jonge rebel nog steeds de podiummast van Rock Torhout beklimmen in 1982 - sloot de avond af.

Na een reeks wat megalomane wereldtournees en een dalend appeal van zijn albums, liet U2 in Brussel zien dat het met minder middelen even goed een van de beste rockbands van de wereld is. Zo uitdagend als de Zooropa-concerten was dit lang niet, en we zijn niet blind voor het feit dat de band deels de nostalgiefactor gebruikt om zichzelf weer sterker op de kaart te zetten, maar we zagen een gulle, heldere stadionshow waarin U2 volkomen zichzelf kon zijn: een meeslepende band met een groot geweten.

 

SETLIST

(klein podium)

Sunday Bloody Sunday 

New Year's Day 

Bad

Pride 

(groot podium)

Where the Streets Have No Name

Still Haven't Found 

With or Without You 

Bullet the Blue Sky 

Running to Stand Still 

Red Hill Mining Town

In God's Country

Trip Through Your Wires 

One Tree Hill

Exit

Mothers of the Disappeared

(bis)

Miss Sarajevo

Beautiful Day 

Elevation 

Vertigo 

Ultraviolet (Light My Way)

One

I Will Follow