Blink-182: Pijn aan de oren én het hart
Foto: Koen Bauters

Blink 182 stond op Werchter! Er was een tijd dat we daar dolgelukkig van geworden zouden zijn. Die tijd was 2004.

Door splits, pauzes en personeelswissels heeft Blink 182 heeft de jongste jaren iets van een oldtimer: soms start-ie, soms niet. Sinds 2015 draait de motor opnieuw, zij het zonder de joint de culasse (of een ander cruciaal onderdeel, eigenlijk kennen we niet zoveel van auto’s): zanger en gitarist Tom DeLonge geeft de prioriteit aan het najagen van ufo’s. Hij wordt vervangen door Matt Skiba van punkband Alkaline Trio.

Daarover kunnen we kort zijn: dat is géén goed idee. DeLonge nam de meeste zangpartijen voor zijn rekening, omdat bassist Mark Hoppus het liever op rustige parlando’s houdt. Probleem: Skiba kán niet zingen, of toch niet in het register van DeLonge.

Dat ging ten koste van een lange rij songs: met ‘Feeling this’, ‘Anthem pt 2’, ‘First Date’ en ‘Dysentery Gary’ werd een aanzienlijk deel van onze jeugd op wraakroepende wijze door de mangel gehaald. Van klassieker ‘Dumpweed’ hebben we in jeugdhuizen al betere covers gezien. Enkel de punkslow ‘I miss you’ kwam nog degelijk uit de verf.

En toch kwam een vrolijk huppelende Hoppus guitig foto’s maken van het publiek met zijn smartphone. Begrijpelijk, want dat was in vorm: ‘Reckless abandon’ zong het publiek gewoon lekker zelf. Van de setlist trouwens geen klachten: nieuwe plaat ‘California’ (korte inhoud: te mijden) werd weggemoffeld ten voordele van hitalbums ‘Enema of the state’ (1999) en ‘Take off your pants and jacket’ (2001). Maar van een Werchterband mag je iets meer verwachten dan dat ze een jukebox met krakkemikkige luidsprekers zijn.

‘I’ll never forget tonight’, klonk het nog in ‘Rock show’. Wij helaas ook niet. Eerlijk: dit concert hadden we liever niet gezien.