The Pretenders. Luid toeterende trein
Foto: Koen Bauters

Het opschrift op het t-shirt van Chrissie Hynde (65 jaar intussen, maar nog ‘every inch a rock chick’) luidde ‘This guy needs a beer’. Ja Chrissie, je mag dan wel luid toeteren dat je geen feministisch icoon wil zijn, wij hebben je wel door. Wie zoiets aantrekt voor ze op het podium kruipt, die wil een statement maken.

Al had ze voor dat statement natuurlijk geen t-shirt nodig. Haar verschijning, haar hits en haar band volstonden ruimschoots. In die band, die allang niet meer alle originele leden in de rangen telt, was vooral een glansrol weggelegd voor gitarist James Walbourne. Hij beschikt niet alleen over de looks van de jonge Chris Isaak (inclusief vetkuif), maar bewees ook dat hij een breed muzikaal register beheerst. In ‘Thumbelina’, een countrysong met een treinritme zoals dat van Johnny Cash’ ‘Folsom prison blues’, maakte hij indruk met een korte solo die hij krachtig én toepasselijk afsloot met een akkoord dat klonk als ‘tu-tuut’. Toch kwam de trein toen nog maar net goed op dreef; The Pretenders hadden hun set duidelijk opgebouwd met een climax in gedachten.

The Pretenders. Luid toeterende trein
Foto: Koen Bauters

‘Brass in pocket’ werd door Hynde welhaast uitgebeeld, enthousiast als ze met haar heupen schudde tijdens de woorden ‘gonna use my sidestep’. ‘Night in my veins’ rockte lekker en klonk punkyer dan ooit - alweer met dank aan Walbourne, die zich in het zweet werkte om la Hynde tevreden te stellen. Want laat één ding duidelijk zijn: Chrissie Hynde was en is The Pretenders. Dat ze af en toe al te ostentatief uitpakte met haar stem (bijvoorbeeld in de langgerekte noten van ‘I’ll stand by you’), vergeven we haar graag. Zet er Annie Lennox naast en je weet waarom. (Hynde is op deze leeftijd veel toonvaster dan haar collega-zangeres die in dezelfde periode furore maakte bij Eurythmics.)

The Pretenders stonden hier op het eerste gezicht misschien wat raar geprogrammeerd; in de Klub C tussen popqueen Dua Lipa en techno-dj Charlotte de Witte. Maar de laaiend enthousiaste toehoorders lieten er geen twijfel over bestaan dat zij deze plek op de affiche verdienden. Niet als een nostalgieband, maar als een band die meer dan dertig jaar ervaring op de teller heeft en toch nog steeds fris klinkt.