Groothandel in elektronica
Warhola. Foto: cpu / Ymke Dirikx

‘In 2017 ga ik iets minder voor Bazart, en meer voor Warhola schrijven’, zei Oliver Symons ons in december. En of het een productief halfjaar was: in de AB trakteerde hij op een resem nieuwe parels.

Eerst het slechte nieuws: qua show kwam Warhola makjes voor de dag. Frontman Oliver Symons – bij Bazart altijd veilig achter de u toetsen – besteeg het podium in een kamerjas die nog van Oscar & The Wolf moet zijn geweest en performde alsof hij nog hevig naar zijn bed verlangde. Opvallende bindteksten beperkten zich tot ‘Wij zijn Warhola’, ‘merci’, de meest geforceerde ‘komaan AB’ die we al hoorden, en ‘dit is een nieuw nummer’.

Maar dan het goede nieuws: wat zijn die nieuwe nummers goed. Symons is een groothandelaar in electronica: hij begraaft zijn nummers onder een scheepslading synthesizers, en laat zijn stem verdrinken zoveel effecten en autotune dat zelfs Kanye West een wenkbrauw zou optrekken. Het is een geluid dat snel kan gaan vervelen, maar Symons verkent er alle kanten van het spectrum mee.

Soms klinkt hij als een aalgladde Drake, soms als een woest schuimbekkend Goose, en met StuBru-hit Jewels bewees Symons dat hij tussendoor ook nog eens een geweldige popsong kan schrijven. Die lijkt geheid een opvolger te krijgen: onze kop eraf als het nieuwe Promise niet dé belpop-zomerhit wordt. En die van Symons eraf als hij die single achter houdt.

Maanlicht uit de synthesizer

Met die experimenteerdrang toont Symons dat hij als geen ander weet hoe songs werken - met Warhola won hij in 2014 Humo’s Rock Rally. Maar hij lijkt nog hardnekkig op zoek naar hoe de zijne precies werken.

Getuige: Unravel, dat ons vorige zomer op Pukkelpop nog alle hoeken van de tent liet zien, kreeg een downtempoversie. Dat was zonde. Maar wat Warhola aanvang met de Calvin Harris-cover Slide en de prachtige treurzang Woken –even leek er maanlicht uit de synthesizer te komen – was grote klasse.

Wat de show miste, brachten de songs ten overvloede: spanning en verrassing. Het beste bewijs kwam bij Summer, het eerste bisnummer voor een zaal die de aandacht kwijt leek en lustig aan het babbelen sloeg. Maar Symons speelde onverstoorbaar, en halfweg de tedere pianosong stond iedereen met open mond te luisteren. Waarna hij het nummer liet openscheuren in razende elektro.

‘Met Bazart is de tijd rijp om op Werchter te staan, met Warhola nog niet’, zei Symons ons vorig jaar bij de EP-release. ‘Maar het ideale scenario zou natuurlijk zijn om er met beide bands te staan.’ Deze zomer is het zover. En of de tijd rijp is.

Warhola (****), gezien op 20/5 in AB, Brussel.