PORTRET. Theresa May, schijnbeweger in luipaardlaarsjes
Foto: REUTERS
Theresa May beloofde lang dat ze geen vervroegde verkiezingen zou afroepen. Tot ze dat wel deed, en wellicht zal ze die nog verpletterend winnen ook. May was ook tegen de Brexit, maar toch zal ze daar na 8 juni haar hoofdbezigheid van moeten maken. Onze redacteur schetst een portret.

Toen de ochtend van 24 juni 2016 bleek 52 procent van de Britten, tot verbijstering van velen, vóór de Brexit gestemd had, bleek the last man standing een vrouw te zijn. Dit weekend onderzoekt buitenlandredacteur Steven De Foer voor DS Weekblad de rise and shine van een van de meest kleurloze politici die Groot-Brittannië ooit gekend heeft. Hieronder leest u alvast een voorproefje.

We wilden May deze week graag volgen op campagne. Aanvankelijk werden we aan het lijntje gehouden, uiteindelijk gewoon geweigerd. Wellicht gebeurde dat niet toevallig daags nadat May op straat werd aangepakt door een gehandicapte vrouw die haar uitkering terugeiste. Media vergroten dergelijke incidenten uit, en de streng gechoreografeerde campagne van May is allergisch aan onvoorspelbaarheid.

Daarom weigert ze rechtstreekse confrontaties met haar tegenstanders, zeker tv-debatten. Het linkse kamp probeert haar dan ook onder druk te zetten. De linkse krant The Daily Mirror stuurt bijvoorbeeld een man in een pluchen kippenpak naar plaatsen waar May verwacht wordt, om haar te vragen waarom ze too chicken is voor tv-debatten. En toen May deze week een Facebook Live deed, dook daar opeens een vraag op van ene Jeremy Corbyn, die wilde weten of het niet moediger zou zijn een rechtstreekse confrontatie aan te gaan.

Een tv-optreden met haar echtgenoot Philip bij het BBC-programma The One Show werd dan ook nog eens spottend onthaald, vanwege het banale geklets en omdat de twee vrijuit vertelden over hun ouderwetse rolpatronen. Er wordt gegrapt dat ze een robot is. Zelfs als ze interviews doet met de societypers, komt ze bestudeerd over. Maar die saaiheid heeft ze intussen in haar voordeel weten uitspelen.

Handjes schudden

Maar May toert wel degelijk het land rond, om handjes te schudden en zieltjes te winnen, steeds met dezelfde boodschap, vrij naar Wim Helsen: 'bij mij zijt ge veilig', in de chaos die ons bedreigt. Toch heeft de vrouw na een jaar in de spotlights nog steeds geen duidelijk profiel. Het kleurrijkste wat de media over haar te vertellen hebben, is dat ze opvallende schoenen draagt – hoge hakken met luipaardmotieven en zo, een frivole toets voor een verder uit voorzichtigheid en vaagheid opgetrokken politica.

Toch wordt gezegd dat May geen gemakkelijke tante is. Veeleisend voor wie voor haar werkt, haatdragend tegen wie haar tegenwerkt: toen ze premier werd, zette ze enkele oud-collega’s met zichtbaar genoegen bij het grof huisvuil. Mét verbaal natrappen. Maar die reputatie deert May niet. De jongste maanden is ze die zelf gaan uitspelen.

Misschien wordt de Brexit voor May wat de Falklandoorlog voor Margaret Thatcher was. Thatcher zag haar populariteit in 1982 de sterren in schieten omdat de oorlog amper 2,5 maanden duurde en voor het Britse publiek zeer duidelijk was én zegevierend werd afgesloten. De Brexit is oneindig veel ingewikkelder.

Staat May op het punt iedereen te verbazen? Zaterdag leest u de volledige voorbeschouwing in dS Weekblad en op standaard.be. ‘Ze weet dat de bevolking a bloody difficult woman aan het roer waardeert’.