‘Ik heb jarenlang <I>tégen </I>in plaats van <I>vóór </I>mezelf gevochten’
Foto: Nadia Shah - Studente bestuurskunde en publiek management aan Universiteit Gent

Één op de vier Vlaamse holebi’s heeft ooit een poging tot zelfdoding ondernomen. Op de Internationale dag tegen Homofobie en Transfobie (IDAHOT) getuigt Nadia Shah (21) over hoe het voelt om deel uit te maken van die groep.

Naar aanleiding van de IDAHOT publiceerde De Standaard de resultaten van een scriptie-onderzoek naar de beweegredenen achter suïcidaal gedrag bij holebi’s en transgenders. Risicofactoren bleken, onder anderen, een gebrek aan dialoog, aan steun van de moeder, en holebifoob of transfoob geweld. Die factoren zijn niet onbekend voor Nadia Shah, een Vlaamse lesbienne met Afghaanse en Russische roots. Zij vertelt ons haar verhaal.

‘Ik heb jarenlang <I>tégen </I>in plaats van <I>vóór </I>mezelf gevochten’
Foto: Nadia met haar moeder in 2005

Een lesbische atheïst

‘Toen ik uit de kast kwam zeiden mijn ouders dat ze mij liever als een drugsverslaafde of prostituee zouden aanvaarden dan als een lesbienne,’ begint Shah aan haar getuigenis. ‘Mijn moeder zei zelfs dat ze liever zelfmoord zou plegen dan mij te aanvaarden als lesbische dochter.’

‘Jarenlang was ik de tegenpool van wat mijn ouders van mij verwachtten. Ik moest de brave moslima dochter spelen die vijf keer per dag richting Mekka bad. Later zou ik met een voorbeeldige moslimman trouwen. De realiteit? Ik was een lesbische atheïst.’

‘Door het gebrek aan wederzijds begrip ben ik weggelopen van huis (23 maart 2016, red.). Dat is voor mij de beste beslissing geweest. Door mezelf te verwijderen uit die toxische omgeving begon mijn depressie die zeven jaar aanhield ook weg te ebben.’

‘Ik heb zo vaak zelfmoordgedachten gehad. Die waren grotendeels te wijten aan het feit dat mijn moeder mij niet wou aanvaarden. De onvoorwaardelijke steun van een moeder is een absolute must voor een kind. Ik vind het spijtig dat mijn ouders het pad van haat verkiezen boven onvoorwaardelijke liefde voor hun eigen kind. In mijn ogen zijn zij slachtoffer van hun eigen onwetendheid.’

Homofobie, transfobie, religie

‘Veel haat tegenover mijn identiteit komt uit religieuze hoek. En hoewel religie mijn identiteit eigenlijk verwerpt, zal ik die haat nooit beantwoorden met haat. Religie is geen slecht iets. Het kan een steun en toeverlaat zijn. Bepaalde interpretaties binnen een religie kunnen echter wel schadelijk zijn. Mijn ouders houden een schadelijke variant aan. Ik vind het essentieel om openlijk te dialogeren over de plaats van holebi’s binnen religieuze gemeenschappen.’

‘Ik stel mezelf op als de luide stem voor alle stille stemmen omdat zwijgen de grootste fout is die we kunnen begaan. Ik doe het om de doodgezwegen moeilijkheden van zovele lotgenoten erkenning te bieden. Sensibilisering is essentieel. Vooral als we kijken naar de zelfmoordcijfers.’

‘Ik wil dat mijn verhaal moeders, vaders, leerkrachten en anderen aanzet om samen mee te bouwen aan een warme en solidaire wereld waarin ieder zijn of haar identiteit kan uiten zonder de negatieve ingesteldheid van anderen in acht te moeten nemen. Een wereld dat ons aanzet om kortzichtigheid om te zetten in ruimdenkendheid. Een wereld vol onvoorwaardelijke liefde.’

‘Laten we samenwerken om het suïcidaal gedrag van holebi’s en transgenders stap per stap te verminderen. Want jarenlang heb ik tegen mezelf gevochten terwijl ik eigenlijk voor mezelf moest vechten.’

*Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de site www.zelfmoord1813.be*