Soulwax wast witter dan wit
Foto: Damon De Backer

Misschien hadden we ter voorbereiding van dit concert beter niet naar Part of the weekend never dies gekeken, de muziekdocumentaire uit 2008 waarin de broers Stephen en David Dewaele geportretteerd werden tijdens hun buitenlandse concerttournees.

Ze reisden toen de wereld rond in twee gedaanten: als de rockband Soulwax en als het dj-duo 2manydjs, met bevriende muzikanten als Tiga en James Murphy van LCD Soundsystem in hun kielzog. Terwijl we die docu herbekeken en uitzinnige massa’s danslustigen van Tokyo tot Rimini uit hun dak zagen gaan, beseften we het plots: lang vóór die twee andere deejayende broers uit Boom het woord claimden, brachten de Gentse Flying Dewaele Brothers de madness al naar hier. Na hun passage op Pukkelpop vorige zomer (die we achteraf bekeken gerust als een try-out voor dit concert mochten beschouwen) stond Soulwax dinsdagavond voor het eerst in twaalf jaar opnieuw op het podium van de AB. Met een nieuwe, door de muziekpers bejubelde plaat (From Deewee) onder de arm. Verbaast het u dat onze verwachtingen hooggespannen waren?

Soulwax trapte af met de spacy Kraftwerk-bliepjes die ook het begin van de nieuwe plaat sieren. Het bedachtzame ‘Masterplanned’ maakte het publiek vervolgens warm voor een eerste climax: ‘Is it always binary’ werd strak roffelend ingezet door een van de drie (!) drummers, Igor Cavalera (bekend van de Braziliaanse metalband Sepultura) en bevatte de toepasselijke lyrics ‘No one moves around’. ‘Brussels?’ voegde Stephen Dewaele daar bescheiden vragend aan toe, alsof hij wilde polsen naar de reden voor zoveel onwrikbaarheid in de zaal. Het publiek stelde zich inderdaad opvallend afwachtend op.

Botervette beats

Met zijn aanstekelijke ritme en onweerstaanbare mellotron-melodietje behoorde ‘Do you want to get into trouble?’ sowieso al tot onze favorieten. Ook live loste deze song moeiteloos de verwachtingen in. Niet verwonderlijk, want als het over klank gaat laten de broers Dewaele niets aan het toeval over. Geen knisperende bliep of botervette beat die uit hun witte laboratorium kwam, ontging je. Met wiskundige precisie stonden ze aan de knoppen te draaien. Je kunt dat een klinische benadering noemen - de witte kostuums (nog net geen labojassen) en het witte decor droegen bij tot dat cleane gevoel - maar die aanpak wérkt wel, zoals hij ook al werkte toen Soulwax met Nite versions toerde. Zelden zat het geluid van een popconcert zo minutieus goed in elkaar.

Het vakmanschap van Stephen en David Dewaele staat buiten kijf, maar dat wisten we al langer. Hun nieuwe plaat staat als een huis, ook live. Toch leek het of het publiek in de AB maar niet overstag wilde gaan. Zelfs tijdens de hits ‘NY Excuse’ en ‘E-talking’ ontplofte de boel niet zoals wij verwacht hadden dat hij zou ontploffen. De strakke show zweefde ergens tussen popconcert en dj-set. En wij hadden dus beter niet naar die docu gekeken.

Soulwax wast witter dan wit
Foto: Damon De Backer
Soulwax wast witter dan wit
Foto: Damon De Backer
Soulwax wast witter dan wit
Foto: Damon De Backer
Soulwax wast witter dan wit
Foto: Damon De Backer
Soulwax wast witter dan wit
Foto: Damon De Backer
Soulwax wast witter dan wit
Foto: Damon De Backer
Soulwax wast witter dan wit
Foto: Damon De Backer
Soulwax wast witter dan wit
Foto: Damon De Backer