Grandaddy, gekreukte poëzie
Jason Lytle tijdens een eerder concert in Glasgow eind maart. Foto: Photo News

Net toen we dachten dat Grandaddy oud begon te worden, grepen de indierockers ons met een bos weemoed bij de keel.

‘Jaasooon! Jaaaaaaaasoooon!’ Twintig jaar na zijn debuut had oppergrootva Jason Lytle niks aan charisma gewonnen, maar ook niet ingeboet. Dat de Amerikaan met de ijlste stem sinds Neil Young nog eens in Brussel op een podium stond, mét een nieuwe Grandaddy-plaat onder zijn vertrouwde truckerspet, was een feest.

De AB was zelfs helemaal volgestroomd met summer here kids die rond de verwarrende millenniumwissel troost vonden in hun ruisende gitaren en scheve synths. Met Under the western freeway en vooral The sophtware slump vatten de gedoodverfde indierockers in het zog van Radiohead perfect de tijdgeest tussen euforie en teleurstelling.

Daarna lekte de inspiratie weg, Lytle was het bandleven on the road zat en verloor zich in drank en drugs. Een paar soloplaten verder mag het een verrassing heten dat hij er nu terug met zijn groep staat, al is Grandaddy vooral een soloproject.

Maar kijk, elf jaar na zijn split past het nieuwe, van weemoed druipende Last place verrassend goed in het huidige, verpletterende tijdsgewricht.

Bijzonder veel vertrouwen in het nieuwe werk had de eeuwige loner evenwel niet. ‘Dit is ons compromis: een nieuwe en één oude song’, zei hij voor hij in de toegift ‘The boat is in the barn’ – The Beach Boys in de kringloopwinkel – aan het met verse pollen bestoven ‘Summer here kids’ lijmde.

Daarvoor waren er drie nieuwe songs het duel aangegaan met de nog steeds heerlijk krakkemikkige elektronica en rafelende gitaren van ‘AM 180’ en de mistroostige suite voor zwartgeblakerde zielen ‘He’s simple, he’s dumb, he’s the pilot’. Daarvan onthielden we vooral ‘Way we won’t’, waarin machtig ronkende gitaren droevige toetsen omhoog stuwden, en het van onbehagen druipende ‘I don’t wanna live here anymore’.

Last place is vooral een belijdenis van Lytle zelf, die na een verhuis naar Montana zijn huwelijk zag stranden. Gedurig vertaalden beelden van de Midwest vol maïsvelden, bergketens en goederentreinen dat onbehouwen op een groot scherm achter de vijf bandleden. Met kleine storingen in het beeld, zoals stekelige stoorzenders het geluid van Grandaddy steevast kreuken.

‘Everything beautiful is far away’, vatte Lytle het perfect samen in de gelijknamige song, een kaduke streep jazz alsof dEUS er zich mee gemoeid had. Grandaddy lijkt altijd klaar om uit elkaar te vallen, en daarin zit bijzonder veel poëzie.

GRANDADDY

Gezien op 5 april in de Ancienne Belgique, Brussel.

****