Bart De Wever rekent op communautaire blokkage
Foto: luc daelemans

In een interview met Het Belang van Limburg roerde Bart De Wever de communautaire trom. Niet toevallig vandaag.

Wat zegt De Wever?

In Het Belang van Limburg zegt N-VA-voorzitter Bart De Wever vandaag dat hij nooit in een regering met de PS stapt ‘zonder integrale uitvoering van onze institutionele blauwdruk’. Een half jaar geleden zei De Wever al iets vergelijkbaars, maar wat onhandiger: ‘Als de kiezer het toelaat, doen we verder zonder de PS. Dwingt de kiezer ons toch met de PS te spreken, zullen we ons communautaire programma op tafel leggen. Zo eenvoudig is het’, klonk het toen.

Daaruit werd geconcludeerd dat de N-VA wel haar institutionele eisen zou opbergen in een regering zonder de PS. Daarom voegt De Wever er ditmaal aan toe dat hij ook bij onderhandelingen zonder de PS zijn institutionele agenda op tafel zal leggen.

Overtuigt hij?

Maar een heel overtuigend bod is dat nog altijd niet. ‘We gaan niet wachten op Godot indien de Franstaligen niet bewegen. Dan zullen we de kaarten die we van de kiezer krijgen, opnieuw gebruiken om dat te doen wat goed is voor Vlaanderen’, laat De Wever optekenen.

Een herhaling van de huidige regering, die het communautaire in de koelkast heeft geplaatst, is daarmee niet uitgesloten.

Waarom zegt hij dit?

De onafhankelijke ex-N-VA-kamerleden Hendrik Vuye en Veerle Wouters hebben vanochtend ongetwijfeld in de handen gewreven. Uitgerekend op de dag waarop zij in een boek argumenteren dat de Belgische grondwet een vodje papier is dat een staatshervorming niet kan tegenhouden, lijkt hun voormalige partijvoorzitter, Bart De Wever, al op voorhand te reageren.

De Wever verwijst in het interview niet naar Vuye en Wouters, maar hun standpunten staan onvermijdelijk in verband met elkaar. Vuye en Wouters verlieten een half jaar geleden de N-VA uit onvrede met de communautaire partijlijn, die net was veroorzaakt door diezelfde onhandige communicatie van De Wever. Gewild of ongewild speelt De Wever opnieuw op hun standpunten in, terwijl doodzwijgen allicht makkelijker was geweest.

De N-VA kan wat bijkomende geloofwaardigheid gebruiken na enkele slechte weken. In de Bracke-affaire werd ze zelfs weggezet als de ‘vierde traditionele partij’, dodelijk voor een formatie die zich als alternatief wil blijven opstellen.

Is dit realistisch?

De Wever zegt te wachten op een scenario waarin de N-VA aan Vlaamse kant aan zet is en de PS, eventueel in combinatie met de extreem-linkse PTB aan Waalse kant incontournable is. De Wever acht het niet uitgesloten dat de PS na een overwinning van de PTB de vlucht vooruit neemt en met de PTB een coalitie probeert te vormen. Dat zorgt dat voor zodanige polarisatie dat een communautaire doorbraak mogelijk wordt zonder de klassieke, eindeloze palavers over een staatshervorming.

Maar er is natuurlijk ook een ander, misschien meer waarschijnlijk scenario. Daarin zorgt de winst van PTB ervoor dat PS en MR, verzwakt door de Publifin-affaire, in elkaars armen worden gedwongen voor de vorming van de Waalse regering. En tegelijkertijd lijdt de N-VA onder de slijtage van de regeringsdeelname, zodat het veld open ligt, ook aan Vlaamse kant.

Ging de N-VA de PS niet uitroken?

Aanvankelijk hoopte de N-VA erop dat de PS in de oppositie gefrustreerd zou raken als machtspartij en uiteindelijk zou komen smeken om een staatshervorming. Daar is voorlopig weinig van te merken. De Wever zegt er ook niets meer over.

Hij rekent nu op een politieke patstelling waarin Wallonië naar links opschuift en Vlaanderen naar rechts, zodat een federale regering die de grootste gemene deler van de twee bevat, niet meer mogelijk is.

Het gevaar voor de N-VA ligt erin dat de politieke concurrenten de handen in elkaar slaan. Afhankelijk van de verkiezingsuitslag kan een regering met PS en SP.A en zonder de N-VA verleidelijk worden. Uitgerekend Vuye en Wouters wezen vlak na hun vertrek uit de N-VA al op dit gevaar.