dEUS zwaait God uit
Foto: Koen Bauters

Mauro Pawlowski bekroonde zijn periode met dEUS met een fraai orgelpunt in de Lotto Arena. Een steen die geen traan wegpinkte.

‘Nog één keer God zij aan zij met de duivel’, werd het concert van dEUS afgekondigd. Het was de kroniek van een aangekondigd vertrek, maar na dertien jaar, vier platen en 500 shows heeft Mauro Pawlowski dan toch de deur van Antwerp’s finest achter zich dichtgetrokken. De charismatische gitarist vervolgt zijn eigenzinnige kronkelpad door het grillige bos van de Belgische muziekscene.

Maar niet zonder afscheidsconcert. Na de ‘try-out’ in De Zwerver in Leffinge, ontbond Mauro vrijdag in een volgepakte Lotto Arena écht voor het laatst zijn duivels bij dEUS. Natuurlijk werd het een feest. Met de vertrouwde dip in de middenbeuk van de set, maar vooral véél ontroering.

Prijsbeesten

‘Het is niet altijd simpel om in Antwerpen te spelen maar vanavond ziet het er goed uit’, riep Barman, die met de energie van een jong veulen door de set danste, zijn bezwete hemd nog dieper losgeknoopt dan Nick Cave. dEUS’ laatste plaat, Following sea, is intussen vijf jaar oud en nieuw werk zit er niet meteen aan te komen. Dus werd het een set vol prijsbeesten.

‘Slow’, een song over rusteloze zielen, brandde de show in met donkere gitaren en kordate drums van Stéphane Misseghers. Onder de heavy riff borstelde Klaas Janzoons een Caraïbisch briesje op toetsten, Alan Gevaert verleidde met sexy baskronkels.

Zo kennen we de band, schoonheid als hinderlaag. Na het spartelende ‘Via’ besefte je waarom dEUS en Evil Superstars het destijds zo goed met elkaar konden vinden. De hoekige Talking Heads-funk van ‘The architect’ en de zwoele paringsdans ‘Constant now’ deden Mauro zijn gitaar in de lucht steken, die ene knie zo mooi schuin omhoog.

True friend

Een verborgencamerafilmpje over een grap die dEUS had uitgehaald met Mauro stak de draak met het rock-’n-rollgehalte van de ‘Brad Pitt van dEUS’. Maar het benadrukte vooral hun broederschap. ‘A true friend’, noemde Barman hem.

Het haalde even het ritme uit de dik twee uur durende set, maar ‘Instant Street’ scheurde na een aarzelend begin de boel weer aan flarden. De viool van Janzoons kraste een stuk uit je ziel terwijl Mauro zijn snaren zo scherp aansneed dat je trommelvliezen ervan gingen bloeden. Net zo intens wisselde ‘Fell off the floor, man’ tussen prikkeldraad en disco, waarna ‘Girls keep drinking’ en ‘Sirens’ de druk van de ketel haalden.

Er werd vaak teruggegrepen naar Pocket revolution, in 2004 het moeilijkste album uit dEUS’ carrière. Craig Ward en Danny Mommens waren opgestapt, het scheelde een vonk tot de totale implosie. ‘Maar Mauro bracht rust in de rangen’, vertelde Barman.

Huilende solo

‘If you don’t get what you want’, verklankte die frustratie. De lichten op storm, een stuk meer dreiging dan in een ingetogen ‘Little arithmetics’. En ‘Quatre mains’, een sinisters synthje en Barman zonder gitaar, als een Gainsbourg met duivels tussen de slapen. ‘OK go’, riep hij, waarna Mauro zijn gitaar deed vonken. ‘Mauroooo, we looove you!’ klonk het overal.

Barman stak een saf op en toonde zich op z’n breekbaarst in ‘Smokers reflect’ en ‘Serpentine’, wat Mauro subtiel vertaalde in een huilende solo. Maar niet alleen zijn gitaarspel tussen ontsporing en harmonie zullen we missen, ook zijn expressieve zang. Zoals hij ‘Sun ra’ op gang krijste of ‘Theme from turnpike’ aan flarden schreeuwde zorgde voor een extra laag dreiging.

‘It’s so hard to keep the dream alive’, zong Barman in ‘Hotellounge’ en de hele zaal huilde met hem mee, waarna dEUS het geestdriftige publiek een heftig ‘Roses’ toewierp waarvan de doornen zich in de staart toonden.

dEUS is stuk seks kwijt

De toegift volgde snel met een stekelig ‘Bad timing’ en een apocalyptisch ‘Suds & soda’. ‘Dit is een speciaal moment’, mijmerde Barman waarna het onvermijdelijke ‘Nothing really ends’ Mauro uitwuifde.

Met Mauro is het niet gedaan, die heeft elfendertig projecten om zich in te storten, maar dEUS is wel een stuk seks kwijt. Goed, de band heeft al vele stormen doorstaan, dus deze zal hij ook wel aankunnen. Misschien zelfs zonder extra gitarist, liet Barman al weten. Of zou Tim Vanhamel niets te doen hebben?