Joni Mitchell in Vlaamse cultuurcentra
Tutu Puoane Foto: Koen Bauters
Tutu Puoane en kwartet lieten in Leuven horen dat de songs van Joni Mitchell op veel manieren aangekleed kunnen worden. Een boeiende ervaring die op tournee gaat.

Tutu Puoane (37) was eerder op onze podia te horen als Billie Holiday en als Nina Simone, maar in Leuven trapte ze een nieuwe tournee af als Joni Mitchell. Dat is een verschil: Mitchell was in de eerste plaats een folkzangeres, maar door haar gebruik van ‘open gitaarstemmingen’ en jazzy arrangementen, viel ze altijd erg in de smaak van zowel jazzmuzikanten én soulartiesten.

Bovendien is Mitchell de diva van de persoonlijke, intimistische songtekst. Het is nauwelijks mogelijk haar songs goed te zingen zonder er niet elk woord van te voelen en te menen. Toen Puoane inzette met ‘River’, zorgde ze er dus ook voor dat iedereen goed voelde dat je je in de kersttijd ook heel erg alleen kan voelen.

Puoane had een fijn kwartet bij, met Frank Vaganée op saxofoon. Die gaf ‘River’, bij Mitchell een bijzonder eenzame pianosong, een warme improvisatie mee die meteen de vraag opriep of zo’n jazzhommage veel verder mag gaan dan wat de componist muzikaal uitdrukte. In theorie bestaat er geen twijfel over dat dat kan, maar we ervoeren ‘River’ als wat te comfortabel, zoals we in het aansluitende ‘Hissing of Summer Lawns’ een lyrische baslijn misten en met spijt vaststelden dat de unieke ‘zomerzucht’ in dat nummer niet tot leven kwam door eem mismatch tussen stem en saxofoon.

Het voordeel van zo’n hommage is echter dat je na enige aanpassing gewoon raakt aan de nieuwe accenten. Puoane vond het duidelijk heel belangrijk dat iedereen de tekst helder zou horen, en is technisch zelfs een betere zangeres dan Mitchell zelf. Soms kostte die dramatische ambitie echter een beetje lyrisch gevoel. Ze besloot enkele songs ook met heel vrije improvisaties die op applaus onthaald werden, maar nauwelijks met Mitchells esthetiek te maken hadden. Te nemen of te laten dus.

We hielden vooral van haar ‘kleine’ aanpak, zoals in ‘Goodbye Pork Pie Hat’ en ‘I don’t know where I stand’. ‘Hejira’ werd ingetogen gebracht, wat heel fijn was, maar ‘Black Crow’ ontbeerde de vinnigheid die die door de lucht zwierende kraai die naar schoonheid zoekt, nodig heeft. Frank Vaganées dartelende kraai vloog veel lager dan die van Wayne Shorter destijds - wat overigens geen kritiek is.

Op het einde nog twee interessante momenten: een uitgeklede, wel vinnige versie van ‘Big Yellow Taxi’ en een moedige, a cappella aanpak van ‘Both Sides Now’. ‘A case of you’ was een verwachte, goed aangevoelde afsluiter.

Moraal: Tutu Puoane vertolkt Joni Mitchell met veel variaties en het hangt sterk af van het canon in iemands hoofd, en het beeld van Mitchells sterktes, waarin je meegaat. Grosso modo is The Joni Mitchell Project een respectvol en persoonlijk eerbetoon, dat in de komende concerten nog wat zal groeien. Fans van de Canadese zangeres zullen zeker geboeid luisteren.

‘The Joni Mitchell Project’is nog te zien in Antwerpen (Roma, 15/1) en daarna tot 15/4 in Schoten, Lommel, Oudenaarde, Mechelen, Beveren en Heusden-Zolder. www.rumoer.be