De beruchte Russische seriemoordenaar Michail Popkov, die de bijnamen ‘weerwolf’ en ‘schoonmaker’ kreeg, heeft aan medegedetineerden bekend dat hij niet 22 maar ‘ongeveer 81 vrouwen’ heeft gedood. Dat maakt Popkov tot de gruwelijkste seriemoordenaar die het land ooit heeft gekend, nog voor ‘Sovjet Hannibal Lecter’ Andrej Tsjikatilo, die 52 moorden pleegde.

De ‘weerwolf’ veroorzaakt opnieuw ophef in Rusland. Michail Popkov, die in 2012 werd opgepakt toen hij naar China wilde vluchten en twee jaar geleden levenslang kreeg voor de moord op 22 vrouwen, heeft - ‘omdat hij zich stierlijk verveelde’ - nog minstens 47 andere moorden bekend aan medegedetineerden. Popkov schepte de afgelopen maanden op met zijn ‘vaardigheden’ en liet op een gegeven moment ontvallen dat hij ‘zo ongeveer 81 vrouwen’ om het leven heeft gebracht.

Even terugspoelen naar 1994. Popkov is een gerespecteerd politieagent in de Oost-Siberische havenstad Angarsk (oblast Irkoetsk).

‘Ergens dat jaar kreeg ik het vermoeden dat mijn vrouw seks had met een andere man’, zei Popkov daarover later aan de inspecteurs. De politieman stapte in zijn dienstvoertuig en besloot om na de werkuren nog wat rond te rijden in uniform.

Weerwolf en schoonmaker

Popkov pikte vrouwen of meisjes (zijn jongste slachtoffer was 15) op aan een bar of restaurant die er ‘te uitdagend uitzagen’ en vroeg hen of ze geen lift wilden van een politieagent om veilig thuis te geraken. Telkens reed de ‘schoonmaker’, die de ‘onkuise’ vrouwen wilde elimineren, met hen naar een verlaten weg vlakbij het bos, waar hij de vrouwen eerst verkrachtte en vervolgens bewerkte met een hakbijl, mes, schroevendraaier, strikknoop of ander materiaal.

Met de jaren werden de methodes van Popkov steeds driester. Daar waar hij ze eerst minutieus diep in het bos begroef, dropte hij na enkele jaren de afgehakte lichaamsdelen aan de rand van verlaten wegen. Bij minstens twee slachtoffers werd het lichaam teruggevonden zonder hart. Popkov gaf zelf toe dat hij ‘soms zin had in een onthoofding, soms in het verwijderen van het hart omdat de wichten het niet waard waren’. De harten begroef hij vermoedelijk symbolisch diep in het bos. Dat leverde de seriemoordenaar de bijnaam ‘weerwolf’ op.

Smaakloos

Ondanks zijn gruwelijke daden, die hij telkens in een straal van slechts een paar kilometer rond de stad uitvoerde, kwamen de politieagenten in Angarsk de seriemoordenaar niet makkelijk op het spoor. Popkov zorgde er steeds voor dat hij in zo veel mogelijk onderzoeksteams vertegenwoordigd was en wist de aandacht zo af te leiden van de plaatsen delict. Het in 1998 opgestelde overkoepelende onderzoeksteam werd stopgezet in 2000 wegens gebrek aan bewijzen.

Popkov nam intussen ontslag bij de politie. Volgens hem stopte hij in 1998 met het verkrachten van zijn slachtoffers omdat hij erectieproblemen ondervond. ‘In 2000 kapte ik er helemaal mee, met het doden, omdat ik moorden zonder seks smaakloos vind’, klonk het achteraf aan de inspecteurs.

In de Russische media en onderzoeksrapporten is er tot op heden zeer veel discussie of Popkov inderdaad alle moorden pleegde tussen 1994 en 2000, of dat hij toch doorging tot 2012, het moment waarop hij gearresteerd werd. In totaal bekende de ‘weerwolf’ intussen al tot 59 moorden aan de cipiers, schrijven de Russische media, wat betekent dat de man vermoedelijk ook na 2000 nog verantwoordelijk is voor een aanzienlijk aantal moorden in het oosten van Siberië.

Sovjet Hannibal Lecter

Blijft de vraag waarom de seriemoordenaar spontaan tientallen extra moorden begon op te biechten. Zelf beweert Popkov dat het om tijdverdrijf gaat terwijl hij ‘wegrot in zijn cel’. Het zou evenwel kunnen dat hij probeert om zijn plek in de gevangenis van Irkoetsk veilig te stellen aangezien er al een onderzoek liep naar mogelijke extra slachtoffers van Popkov. Een spontane bekentenis zou zijn een overplaatsing naar een zwaarbewaakte gevangenis kunnen tegenhouden. 

Maar als Ruslands beruchtste seriemoordenaar ziet de toekomst er niet rooskleurig uit voor Popkov. De ‘Sovjet Hannibal Lecter’, Andrej Tsjikatilo (foto), die 52 slachtoffers maakte, werd in de jaren negentig in een stalen kooi geplaatst tijdens zijn proces om hem te beschermen van het woeste publiek. Hij vertelde constant dat hij geestesziek was door erectieproblemen (en daarom zijn slachtoffers doodstak en opat om een orgasme te kunnen beleven) en hoopte zo ontoerekeningsvatbaar verklaard te worden. Maar dat liep anders: Tsjikatilo werd ter dood veroordeeld en geëxecuteerd in februari 1994.

Een executie hangt de ‘weerwolf’ niet boven het hoofd, maar het recente verleden leert dat Rusland zware misdadigers liever overplaatst naar strengbewaakte strafkampen op verlaten Siberische terreinen, waar de levensomstandigheden erbarmelijk zijn. ‘Dat verdient een man die bedrogen is door zijn vrouw toch niet’, zou Popkov daarover gezegd hebben aan de inspecteurs.