Californië - De dag na het ondenkbare
De blauwe bubble van San Franscisco.

Annelies Ryckaert woont met haar gezin in Californië. Normaal had ze geen tijd om iets te schrijven, want haar moeder is op bezoek. Maar 9 november was een historische dag. En daarover moét ze wel iets schrijven.

We hebben bezoek. Vier weken aan een stuk. Vandaar het lange stilzwijgen. De uren om te schrijven heb ik, maar mijn hoofd zit vol. Er is weinig ruimte om even te gaan zitten. En écht te schrijven. De routine van elke dag is weg. Dat is niet erg, natuurlijk. Bezoek is fijn. En een blogpost kan wachten.

Maar gisteren was een historische dag. En daarover wil ik wel écht iets schrijven. Dat moét.

Mama uit België is op bezoek. Voor zestien nachten. Dat is lang. Zeker omdat papa nog steeds in België zit. Hij ziet de lange vliegreis en de jetlag niet zitten. En ook: Amerika is zo big. Hij voelt zich hier niet op zijn gemak.

Dus blijft hij thuis. En moet hij mama 16 nachten en 17 dagen missen. Dat is best lang. Hij is ook bezorgd. Of die lange vliegreis wel goed zou verlopen. En laat mama dan net pech hebben gehad. Haar polshorloge verdween tijdens de chaos bij de security check uit één van die grijze bakjes. En haar koffer mét cadeautjes voor de aapjes kwam met een vliegtuig later. En daar konden we niet op wachten. Dus brachten ze die aan huis. Om 2 uur in de ochtend. Wat best vroeg is, als je bijna 20 uur onderweg bent geweest en een jetlag hebt.

Anyway. Papa was terecht bezorgd. Maar alles kwam dus goed. Veilig en wel in ons huisje in Menlo Park.

Het lééft niet echt

Niet alleen die vliegreis, zorgde voor zorgen. Ook het feit dat nét nu mama hier was, er ook verkiezingen zijn. Ik moest daar hartelijk om lachen. Niets om ons zorgen om te maken. ‘Wat zou er dan gebeuren, mama?’ – ‘Dat weet ik ook niet. Maar wat als mensen niet tevreden zijn met de verkiezingsuitslagen? En er iemand een bom gooit, of een geweer boven haalt? Uit onvrede?’ Waar halen ze het toch, die mama en papa. Geweren en bommen. In die ontevreden kiezers kon ik me wel vinden.

Maar eerlijk. De voorbije weken en zelfs de dagen voor 8 november merkte je hier in de Bay Area niets van de verkiezingen. Geen pamfletten of flyers, geen protesterende Amerikanen met borden op de stoep. Geen gespreksonderwerp aan de kassa of aan de schoolpoort. Alles gaat zijn gang. Zoals elke dag. Mijn Belgische journalistenvriendin stuurt een mailtje. ‘Hoe beleven jullie deze verkiezingsdagen? Hot topic elke dag daar (het is hier al zo erg), kan ik me voorstellen?’ En ik schrijf terug dat dat eigenlijk niet echt zo is. Wel in het nieuws, op CNN, maar het lééft niet echt. Gek.

Op 8 november, Election Day, gaan mama en ik naar San Francisco. Daar zal het wel gebeuren, toch? We hadden een heerlijke dag. Wandelden door de straten met graffiti van Mission District, genoten van Mission Dolores Park en ontdekten de gay-buurt Castro District. Waar we lunchten hing een groot scherm. Met CNN en realtime verslaggeving van het uitbrengen van de stemmen. Maar niemand keek. In de straten zagen we één democraat die een opblaasbare pop van Trump met zich mee zeulde en heel beschaafd uitlegde waarom er op de democraten gestemd moet worden. Een vrouw vroeg ons om een foto van haar te nemen en hield haar ‘I voted’ sticker lachend de hoogte in. En één etalage van een winkel riep actief op om te gaan stemmen. Dat was het. Of neen. Mama zag een flyer op de grond liggen. Eén. Ze nam er een foto van, stuurde hem naar papa met de woorden ‘dit is de enige flyer die we vandaag zagen’. He he.

Californië - De dag na het ondenkbare
Eén winkeletalage riep actief op om te gaan stemmen. Verder merkte je weinig van Election Day in San Francisco. Foto: ar

Smileys op WhatsApp

En ja. Trump maakte een grote kans om te winnen. Zeker na dat e-maildebacle van Hillary en de rechtzetting van de FBI de dag voor de verkiezingen. Dat was niet zo slim. Maar geen haar op mijn hoofd die dacht dat hij ook écht zou winnen. Gisterenavond was shocking. Zo zeggen ze dat hier. En awful, dat ook. Tijdens het volgen, want dat deden we hier in realtime, whatsappte ik met mijn vriendinnen. Audrey uit Singapore die op businesstrip is in Houston en ergens op een hotelkamer roomservice had besteld (chicken wings) zodat ze haar kamer niet meer uit moest. Christina uit Oostenrijk die hier in Menlo Park woont. Ser uit Amerika die in Palo Alto woont. Ana uit Chili die in Stanford woont en Kamer uit Turkije, die na ons jaar aan Stanford terug naar Turkije is verhuisd. Zij was ook wakker. In een compleet andere tijdzone. We discussieerden met elkaar, gaven argumenten, stuurden heel wat smileys naar elkaar. Geen lachende. De teneur was er één van totale verbijstering.

Maar over één ding waren we het allemaal eens. Silicon Valley, the Bay Area en dan zeker Stanford, Palo Alto en Menlo Park is een bubble. Een bubble van kennis. Maar ook een politieke bubble. Een veilige bubble, waarin we ons niet écht realiseren wat er in de rest van Amerika gebeurt. Een bubble waarin we overtuigd zijn dat rechtvaardigheid altijd geschiedt. No matter what.

The day after

Vandaag, de dag na de verkiezingen. Ik zie een groepje jongens buiten spelen. Ongeveer 8 à 10 jaar oud. Ik hoor ze ‘roepen’ tegen elkaar. Iets scanderen. Als ik er voorbij wandel hoor ik wat ze zeggen ‘Trump is a loser. Go. Away! Trump is a loser. Go. Away!’ Ik glimlach en denk ‘Good for you! Right!’. Dan zie ik een moeder naar de jongens toelopen. Ze zegt dat Trump wél onze president is. Of toch ‘very soon’ en dat we respect moeten tonen voor onze president.

Californië - De dag na het ondenkbare
Opblaas-Trump. Foto: ar

Eigenlijk heeft ze gelijk, denk ik. Vanuit een opvoedkundig standpunt heeft ze gelijk. We moeten respect hebben voor ‘onze’ president. Zelfs als Trump – euhm – Trump is. Eigenlijk voor om het even wie, moeten we respect hebben. President of geen president. We moeten respect hebben en dat tonen op de juiste manier. Dus iemand uitjouwen op de speelplaats met andere kinderen erbij... Neen. Dat is geen goed idee.

Dan zegt de moeder ‘en je moet je politieke voorkeuren niet uitroepen waar iedereen je kan horen. Dat is géén goed idee!’. Tiens, denk ik. Echt? De jongens zijn stil. Staan daar wat beteuterd en niemand durft iets te zeggen. Misschien heeft ze gelijk. Over dat zwijgen over je politieke voorkeur. Stel je voor dat iemand het niet eens met je is, een geweer bovenhaalt en de trekker overhaalt. Wat dan?

En dan zegt ze: ‘Besides, I wasn’t happy either with Obama. A black president. For 8 loooong years. So just deal with it. Trump IS president!’. Wat?! Iedereen is stil. Niet alleen de jongens. Ook de ouders, zittend op een bankje. Lamgeslagen. En ik denk. ‘Weg blauw California’. ‘Weg progressief California’. ‘Weg openminded California’. ‘Weg democratisch California’. ‘Weg bubble’. Een wake-up call. Voor mezelf. En dat is goed. Maar ook bijzonder triest. The next four years, Trump is president. And yes, we have to deal with it.