‘We belanden stilaan in een noodsituatie’
Archiefbeeld Foto: Photo News

Denktank Itinera wil dat vluchtelingen die wachten op een erkenning al werken. ‘Zonder noodmaatregelen dreigt een nieuwe onderklasse’, klinkt het. ‘Maar ik had wel andere zaken aan mijn hoofd’, getuigt een betrokkene.

‘Ik at, ik sliep, ik keek veel op Facebook. Werken? Daar stond mijn hoofd niet naar. Ik wilde vooral weten hoe het met mijn drie kinderen en met mijn vrouw ging, die nog in Aleppo waren.’ Samer Barboor kwam in oktober 2013 in België aan, in maart 2014 werd de Syriër, op vlucht voor de oorlog, erkend als vluchteling.

Was het een optie om in de tussentijd aan de slag te gaan, om zo sneller te integreren? Want dat is wat Itinera wil. De denktank, die vandaag een studie publiceert over de arbeidsintegratie van vluchtelingen in Vlaanderen, wil dat mensen als Samer zo snel mogelijk participeren in onze economie.

Hoe? Door de erkenningsprocedure voor vluchtelingen parallel en simultaan te laten lopen met het volgen van taallessen en het zoeken naar werk. Nu loopt dat ‘lineair’ en kan het soms makkelijk twee jaar kan duren.

‘Weinig goeds’

Itinera ziet in het algemeen ‘weinig goeds’ wat de arbeidsparticipatie betreft. Waarom? ‘Het courante beleid werkt vertragend in plaats van versnellend’, zegt Marc De Vos, directeur van Itinera. ‘De klassieke opstappen naar werk voor “vreemdelingen” in België – arbeidskaart, inburgering, taalopleiding en diplomaherkenning – rekken juist het toetreden tot de arbeidsmarkt in plaats van die toetreding te versnellen.’ De Vos spreekt over een ‘pijnlijke vaststelling.’

‘Een grote groep is te weinig opgevolgd, waardoor ze volledig van de radar dreigen te verdwijnen’, benadrukte De Vos in De Ochtend. ‘De vluchtelingen moeten aantrekkelijker worden voor de arbeidsmarkt. Het probleem is ook heel lokaal georiënteerd, en daar kunnen spelers zoals het OCMW een belangrijke rol in spelen.’

‘Negatief antwoord’

Samer snapt die het wel. ‘Ik verveelde mij ook. Ik draaide met mijn duimen. Soms ging ik wandelen, om mijn gedachten te verzetten. Ik wilde mijn tijd nuttig besteden. Werken ging niet. Ik verstond de taal namelijk niet. Toch solliciteerde ik bij verschillende bedrijven, bijvoorbeeld voor de functie van inpakker. Maar ik kreeg telkens een negatief antwoord. Ik bleef niet bij de pakken zitten en deed vervolgens vrijwilligerswerk.’

In Aleppo was Samer twintig jaar lang apotheker, na zijn officiële erkenning als vluchteling ging hij werken voor Vluchtelingen Ondersteuning Sint-Niklaas.