Bejaard, maar in goeie doen
Foto: Koen Bauters

In een ‘slechts’ halfvol Vorst Nationaal speelde Paul Simon (75) een uitstekend concert. Hitgevoelig, maar vooral ook avontuurlijk, en daar had hij zelfs geen beelden bij nodig.

In de zomer van 2012 liep Vorst Nationaal helemaal vol voor een uitvoering door Paul Simon en een ruime band van het Graceland-album. Dinsdag was dezelfde zaal lang niet volgelopen voor een nieuwe passage van Paul Simon, die er intussen 75 is. Bejaard, maar in goeie doen.

Er waren geen videoschermen, maar wel heel veel instrumenten en negen muzikanten. De klankmix was véél beter dan bij de vorige passage en de band was van veel walletjes thuis: Simon nam ons mee vanuit zijn folkie verleden naar Louisiana, Brazilië, Afrika en soms ook naar het abstracte muzieklandschap van zijn uitstekende jongste album Stranger To Stranger.

Muzikale diversiteit

Hij liet vooral horen dat hij muzikaal niet stagneert. Dat deed hij onder meer door ‘50 ways to leave your lover’ naar swingende koperblazers te herwerken, door de bruisende zydeco-oefening ‘That was your mother’ te larderen met jazzy solo’s op saxofoon en accordeon, door ons in ‘Spirit Voices’ mee te nemen in een wondere klankwereld en door ‘Cool Cool River’ een volkomen overbodige pianosolo mee te geven. Wie wat probeert, kan ook uitglijden.

Klank is alleszins wat Simon, een excellente songschrijver met een groot hart voor muzikale diversiteit, het meeste boeit. De daverende samba-drums in ‘The Obvious Child’ lijken haaks te staan op de atmosferische subtiliteit van ‘Stranger to Stranger’ en ‘Still crazy after all those years’, maar ze maken alle deel uit van Simons passie voor verhalen vertellen. Het tribale ‘The Werewolf’ werd met vele effecten haast tezeer een luisterspel.

Vanuit het hart

Hij liet ook zien dat hij graag op een podium staat, door te dansen en soms rockerig op zijn akoestische gitaar te rammen. Simon is al van juni op tournee, maar van de vermoeidheid die hem vier jaar geleden parten speelde, was nu niet veel te zien. Vocaal zat het goed, de band was een genot.

Natuurlijk kregen de hits uit Graceland en de evergreens van Simon & Garfunkel veel handen op elkaar, maar nog meer bijval kregen de songs die vuur (‘Me and Julio’, ‘Gumboots’) en vooral reflectie (‘Rewrite’ en het oude ‘Duncan’) vanuit het hart brachten. In dit ouderwets vormgegeven concert, ging het voor alles om muzikaal vakmanschap in spel en song en stijl. Dat kon het publiek uitermate waarderen.