Polly Harvey houdt de hand op het hart
Foto: Koen Bauters

In Vorst Nationaal liet Polly Harvey goed horen waarom haar actueel engagement zo goed werkt. Met haar band speelde ze een vervoerend concert waarin donkere rock en gospel elkaar warm bestoven.

PJ Harvey speelde zoals verwacht een erg goed concert in Vorst, maar dat doen wel meer bands. De klank was uitstekend en ook dat gebeurt soms. Maar legt dat alles uit?

Dat het concert bij de beste hoorde die we de jongste jaren zagen, zat hem in de grote overtuigingskracht. Deze zangeres zong niet eender wat, ze wilde dat iederéén doorheen haar songs de vernietiging zou zien die zij zelf gezien heeft in Afghanistan, Kosovo en de sloppen van Washington DC, plaatsen die ze bezocht in de voorbereiding van een stel nieuwe songs.

Marching band

Ze wilde dat we haar zouden geloven wanneer ze zong ‘How to stop the murdering? By now we should have learned’.

Met haar muzikanten wandelde ze het podium op als een oude ‘marching band’. De trommels, koperblazers en viool waren een ode aan eendracht en ambachtelijkheid, twee zaken die ons moeten redden. Ze waren ook een belofte voor wat zou komen. En wie rockriffs combineert met soulvolle stijlkenmerken als smeuïge koperblazers én enthousiaste handclaps, heeft een bezwerende formule in huis.

Op het programma stond nagenoeg het hele nieuwe album ‘The Hope Six Demolition Project’, plus een greep uit ‘Let England Shake’ en ‘To bring you my love’. De uitstekende negenkoppige band speelde de songs meeslepend, meestal met donkere grooves en warme samenzang uit zeven kelen. Een prachtige combinatie.

Appeal

Harvey zelf was fascinerend. Zwart was altijd haar kleur en in ‘50ft Queenie’ vlamde die vroegere punkfactor op die haar in 1992 op de kaart zette. Maar vandaag heeft ze haar muziek ondergeschikt gemaakt aan iets groters: het leed van de wereld en het duister in ons hart.

Ze speelde soms op saxofoon, ooit haar eerste instrument, maar meestal concentreerde ze zich op haar stem én bewegingen. Dat was boeiend om te volgen: vlakke handpalm, gestrekte arm, gebalde vuist, hand op het hart. Dit was geen poëzie, niet enkel drama: dit was retoriek. Uit haar hele lichaamstaal sprak een grote drang om te overtuigen.

Topmomenten zat. ‘The Glorious Land’ bracht collectieve extase, ‘The Ministry of Defence’ was Led Zeppelin in een gospelkerk, ‘The Wheel’ ziedde van verontwaardiging over het lot van vermiste kinderen en ‘Down by the water’ blijft een topmoment van eigentijds uitgewerkte bluesrock. En die fusie tussen ‘Wade in the water’ en ‘River Anacostia’, met de hele band vooraan als in Da Vinci’s Laatste Avondmaal, blijft op het netvlies branden.

Groots concert met een duidelijk appeal om na te denken. Treffend dat ze er op het einde ‘Highway 61 Revisited ’, Dylans waarschuwing voor een diabolische wereld, aan toevoegde.