Massive Attack op het Sint-Pietersplein? Dat is Tricky
Foto: Geert Van de Velde

Het Gentse Sint-Pietersplein was zonder meer een geweldige setting voor Massive Attack, en de weergoden wilden ook nog eens mee. De peetvaders van de triphop serveerden mooie muzikale momenten, en toch mocht er wat ons betreft best nog meer sfeer zijn.

Nadat Massive Attack als openingssalvo Blue Lines, Protection en Mezzanine op de wereld had losgelaten, stond de groep op een onaantastbaar verhoogje. Het was soms vierkant vervelend, hoe beaat het dampende publiek elke noot dankbaar in ontvangst nam – maar ze waren dan ook goed. Daarna viel het niveau terug en mocht er al eens kritisch geluisterd worden.

Maar kijk, stichtend lid Daddy G is weer terug in de rangen (ander stichtend lid Mushroom helaas niet) en met de ep Ritual Spirit gaf de groep begin dit jaar een seintje dat hij noch zijn zin voor muzikaal avontuur kwijt is, noch zijn neus voor jong talent. In Gent zong een daarvan, Azekel, het titelnummer van de ep en het oudere Pray for rain, op Heligoland gezongen door Tunde Adebimpe van TV On The Radio.

Maar Azekel heeft zo’n warme, zachte falset dat ons hartje opsprong toen hij voor dat laatste nummer het podium opliep: een fijne ontdekking. Ons hartje sprong ook op toen Robert Del Naja zei ‘ik denk niet dat we in Gent of België al met Tricky hebben opgetreden’, terwijl Tricky opkwam. Ze brachten samen Take it there – ook de enige song waarvoor Tricky de oversteek had gemaakt – maar eerlijk: het was niet de meest onder de huid kruipende versie van die song. En na een vliegende start waarin Risingson bewees dat het nog steeds voor kippenvel zorgt, waren er wel meer songs die niet echt diep genoeg gingen - het kan ook aan het morrende publiek liggen: er schortte iets aan de bonnetjesverkoop, met zo'n lange wachtrijen dat velen er gewoon de brui aan gaven.

Happy Horace

Massive Attack op het Sint-Pietersplein? Dat is Tricky
Horace Andy. Foto: Geert Van de Velde

Zonde, want waren weer veel momenten van pure schoonheid te rapen. Girl I love you, met Horace Andy alweer in een glansrol, en ijle synthesizers die op het einde als een flink atonaal orkest tekeergingen, voor ze stilvielen en overgingen in een sitarsolo – we zouden dat eigenlijk nog eens willen horen, omdat we niet zeker zijn hoe Del Naja dat heeft gefikst. Genieten was het ook elke keer dat Andy opkwam - je wordt blij als je ziet hoe blij die man is om weer met zijn kompanen op te treden. De twee drummers, die meestal niet-niet-synchroon speelden, maar soms ritmes tikten die Afrikaans waren in hun complexiteit. En dan vergeten we Future proof nog bijna, met het hele nummer door simpel gitaargetokkel en een soort minimalistisch keyboardmotiefje, met zo’n prachtig emotioneel einde – waren dat ondes martenot die Del Naja als een droef koor liet huilen?

Na Tricky, opgespaard tot het einde, kwam Deborah Miller Safe from harm zingen, alweer een pakkende versie, maar het hartverscheurende filmpje van het door IS verwoeste cultuurerfgoed waarmee ze begin dit jaar toerden, was er helaas niet bij. De lichtkrant die cijfers, goede raad en willekeurige krantenkoppen op je afvuurt wel, maar volgens ons toert Massive Attack daar nu al vier jaar mee. Lachen hoor, om zowel Marc Coucke, Den John van Astrid en Caz te zien opduiken onder ‘Inertia creeps’, maar elders waren die slogans vooral schools.

Als enige bisnummer zong Miller Unfinished sympathy. Het blijft kicken, vooral als ze het meezingende publiek even liet voelen hoeveel octaven hoger zij kon. Maar het bracht ons ook terug naar het bijna-begin van het concert, toen Daddy G en Del Naja ons kippenvel bezorgden met Risingson; we hadden best wat meer van die emotie gelust. Een Protection of een Teardrop erbij, vooral in het midden van het concert, had het pas echt onvergetelijk gemaakt.