REVIEW. Soulwax: Was het nu 2.0, 3.0 of 4.0?
Foto: Koen Bauters
Part of the weekend never lies: Soulwax eiste bij zijn langverwachte terugkeer op Pukkelpop zijn kroon op als een van de intrigerendste (elektro)rockvernieuwers van zijn generatie.

Voor een uitpuilende Dance Hall toonden Stephen en David Dewaele een nieuwe smoel, weliswaar met herkenbare trekken van de oude. De Gentse broers tegenover elkaar in een laboratorium van machinerie en knoppen, rond hen in grote halfopen kubussen drie drummers, waaronder Igor Cavalera van metalrots Sepultura.

Alles verpakt in onderkoeld zwart-wit, een spiegel van hun strakke, uitgepuurde soundpalet. Rauwe elektronica borrelde omhoog in weirde pulsen, scheurende bassen en dreunende beats zwiepten wild van links naar rechts.

Grootste wapen waren de dwingende, bijna tribale drums. Ze regen de songs een uur lang aan elkaar tot één intense, zinderende track, met Cavalera als onwrikbare motor.

Nieuwe nummers als 'Fast fast fast' en 'Creator' werden zo naadloos vervlochten met alweer heerlijk hertimmerde Nite versions van 'Miserable girl' en 'E talking'. En ja hoor, David gordde zijn gitaar om voor een furieuze lik Morricone from space.

De Dance Hall keek even de kat uit de boom, vroeg zich af wat er nu zo 'nieuw' was, maar ging dan toch overstag. Bij het driedubbele drumsalvo dat 'NY xcuse' deed ontploffen, vloog het dak er helemaal af.

Dit Soulwax toonde andermaal een nieuwe livegedaante, nu de studioversie nog!