REVIEW. Noel Gallagher’s High Flying Birds: heerlijk dertigerssentiment
Foto: Koen Bauters

De opgekuiste versie van Oasis, zo zou je Noel Gallagher’s High Flying Birds kunnen noemen.

Het klinkt allemaal wat minder hard ‘in your face’ dan destijds, toen de broers Gallagher nog samen speelden en ze met Oasis de soundtrack leverden bij de jeugd van een generatie dertigers.

Dat opgekuiste kantje uitte zich vooral in Noels versie van ‘Wonderwall’. Akoestische gitaar en ingetogen zang gaven deze wereldsong een geheel nieuwe draai. Het was wennen, maar echt tegenvallen deed het nu ook weer niet. Die omschrijving gaat trouwens op voor het volledige concert. Zwakke momenten zaten er niet in. Daarvoor heeft Noel Gallagher te veel goeie songs op zijn palmares staan, ook met zijn High Flying Birds: zie ‘Riverman’ of ‘AKA what a life’, dat de Britpopgod opdroeg aan ‘the best footballer of Manchester City, Kevin De Bruyne’. Het was ook heerlijk zwelgen in dertigerssentiment met de Oasis-hits ‘Champagne supernova’ en ‘Don’t look back in anger’. Vakwerk, kortom. Niet meer en niet minder.