REVIEW. Bereheet Bazart
Foto: Koen Bauters

De festivalzomer behoort Bazart toe. Echo, de debuutplaat van de Nederlandstalige elektropopsensatie verschijnt pas eind september, maar de band heeft nu al, euh, ‘goud’ in handen.

In de van het zweet gutsende Marquee werden Mathieu Terryn en co als Belpophelden onthaald. Krijsende tieners, maar ook oudere muziekliefhebbers die nooit hadden gedacht dat ze Nederlandstalige pop ooit cool zouden vinden.

Terryn, met een gouden doodskop achteraan op zijn zwarte blazer geborduurd, struinde met veel swag over het podium. ‘Wow, jullie zijn met veel’, keek hij met verwonderde blik naar de uitpuilende tent. Geveinsd? Voorlopig nog niet, gokken we.

Bazart heeft Nederlandstalige pop sexy gemaakt met eigentijdse elektronica en likjes r&b, zonder zijn indiesmoel te verliezen. Knap. Maar zijn songs zijn vooral traag en zwoel, en vragen eerder een aandachtig oor dan de krijsende bakvis die de nieuwe single ‘Chaos’ van kop tot teen meezong.

Het siert Bazart dat het niet mikt op gratuite feestnummers, maar soms leek hun set een tikje te kabbelen. ‘Census’ was niet bepaald een geniale opener en ‘Voodoo’ kon niet bezweren. Veel beter waren ‘Lux’ en ‘Zonder’, waarin een fuzzy gitaar naar de nok van de tent kringelde.

De grootste pret zat in de staart van de set. Na het heerlijke ‘Koortsdroom’ en het met elektronische drums aangevuurde ‘Echo’ knalde ‘Goud’ het dak van de tent. Confetti en al.

‘Holy shit het is hier warm’, blonk Terryn. Dat hadden ze aan zichzelf te danken. De zomer was bereheet voor Bazart, straks ook het hele jaar?