Gezien op Dranouter op zaterdag 6 augustus.

Tourist Lemc: rappen vanuit stilstand**

Uitzinnige taferelen bij Tourist LeMC. Mensen vielen mekaar in de armen, vuisten gingen in de lucht, er werd oorverdovend gejuicht. Het gevolg van een subliem optreden? Neen, het resultaat van de Olympische winst van Greg Van Avermaet - het blijde nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje in de Kayam-tent.
Niet dat Tourist LeMC zelf verzuimde bij te dragen tot die sfeer. Met 'Koning Liefde' en 'Horizon' - de grootste Vlaamse hit sinds 'Kvraagetaan' van Fixkes, met een absolute dijk van een refrein - heeft hij twee moderne klassiekers in zijn baard zitten, die woord voor woord meegezongen werden.
En toch hadden we het gevoel dat de stadstroubadour gedragen werd door zijn band, de Legionairen. Die zorgden met funky sax en gitaar voor wat broodnodige energie, want Johannes Faes slofte zelf vrij loom en zweverig over het podium, en debiteerde het gros van zijn raps vanuit stilstand.
Met zijn plat Antwerpse teksten waagde Faes zich in West-Vlaanderen op de parking van de leeuw, en die taalbarrière bleek op geen enkel moment een probleem. Maar als Faes in november ook de Lotto Arena wil begeesteren, zal hij toch wat uitgeslapener voor de dag moeten komen.

Walrus: Coldplay in een bietenveld***

'Mijn zoontje van vijf had me vooraf gezegd: als ik tijdens het optreden in slaap val, is dat een teken dat het goed is. En nu is hij nog altijd wakker!' De kroost van Geert Noppe, zanger/toetsenist van Walrus, deed de band oneer aan: een slechte set speelden ze immers niet.
Noppe is één vijfde van Yevgueni - dat hier morgen nog optreedt - maar verruilt als Walrus de kleinkunst voor pianogedreven, Radio 1-vriendelijke poprock in het Nederlands. Een Vlaamse Coldplay, zo u wil, temidden de bietenvelden in Dranouter. 
Noppes popsongs zijn gedegen, hij zingt ze met de glimlach, en de band doet zijn best: radiohit 'Iemand moet de slimste zijn' krijgt een jazzy ontsporing mee en bij 'Rond en rond' doet Noppe zijn uiterste best om een tent vol sfinksen - serieus, Dranouter, word eens wakker - aan het klappen te krijgen. Maar te veel songs klinken gelijkaardig en volgeplamuurd met sax, toetsen en gitaar - van het gevoelige 'Benjamin' zouden we bijvoorbeeld graag eens een uitgepuurde versie horen. Tot die tijd blijft Walrus volstrekt ongevaarlijk, en gladder gepolijst dan een kei in de IJzer. Maar zo hebben ze het graag in Dranouter.

Tiny Legs Tim: waar blijft dat paard?***

‘We hon deran behinnen’, zei Tiny Legs Tim, en meteen was duidelijk dat Tim De Graeve een thuismatch speelde. Hij liet de kerk van zijn geboortedorp vollopen met volk én het geluid van de Mississippi: ook in Heuvelland worden bluesmannen geboren.

Bij de lekkere country van ‘Get it back’ verwachtten we elk moment een voorbijsjokkend paard, en bij de rauwe croon van ‘Big city blues’ konden we de whisky haast ruiken. Maar toch kwam Tiny Legs Tims zweterige deltablues maar niet tot zijn recht in de koele kerk, waar het publiek zich gedroeg als tijdens een zondagsmis: roerloos op de kerkstoeltjes, benen gekruist, stoïcijns gelaat. Zonde voor De Graeve: hij ziet er dan wel uit als een boekhouder, dat hij de blues heeft staat buiten kijf. Hij kan er maar inspiratie uit puren.