Sfinks: uitzinnige rasta's en een oude funkateer
Foto: Koen Bauters

REVIEWS. Gezien op Sfinks Mixed festival in Boechout op zaterdag 30 juli.

Broederliefde: waar is dat feestje?***

Mission accomplished. De Rotterdamse posse Broederliefde die in Nederland zoveel furore maakt, zorgde op Sfinks voor een ware publiekswissel. In de concerttent alleen maar jong volk dat alle teksten van de rappers van buiten bleek te kennen. En dat voor een band die in Vlaanderen tot dusver zo goed als geen media-aandacht kreeg. Het recept was een stuk simpeler als op hun goeie jongste album: vette grooves en beats, veel gebral over de vergrotende en overtreffende trap van feesten en veel samenzang. Wie het niet kende begreep geen woord van de teksten en bolde het gauw af. Voor de anderen was het een lekker topmoment van jongerencultuur waar Sfinks geweldig mee scoort. Ook al waren de heren hoogst slordig een half uur te laat aangekomen.

Foto: Koen Bauters

Jesse Royal: Uitzinnige rasta preekt voor vrede*****

'Love is the answer', riep Jesse Royal steeds opnieuw op het einde van een verschroeiend concert. De Jamaicaan is een van de toppers in een nieuwe golf artiesten die terugkeert naar rootsreggae en zette die reputatie kracht bij door eerst Haile Selassie aan te roepen, vervolgens 'Greedy Babylon' terecht te wijzen maar daarna meermaals te ontploffen met heerlijke reggae, flink doorspekt met hevige stoten Dancehall. Het was genieten van songs als 'Bless my soul' en 'This morning', waarmee Royal zijn politieke boodschap finaal afrondde naar een 'one love'-verhaal. De man ging energiek en soms uitzinnig tekeer en kreeg het publiek, jong en oud, totaal op de knieën.

Manu Dibango: de oudste funkateer****

Manu Dibango is een super ancien. 82 inmiddels, speelt hij nog trouw concerten met zijn vier muzikanten en twee zangeressen. En ook onveranderd is zijn scherpe fusie van jazz, funk en wat rumba uit zijn Kameroen. Het volstond ruimschoots om het publiek mee te krijgen. De rijzige Dibango blies op zijn sax alsof hij elke jonge toeschouwer wilde inprenten dat funk geen grenzen heeft en sloot af met ‘Soul Makossa’, de evergreen die later kleur gaf aan songs van Michael Jackson en Rihanna. Sterke passage van een legende.

Sfinks: uitzinnige rasta's en een oude funkateer
Foto: Koen Bauters

Esteban Murillo: de flamenco voorbij***

Sfinks heeft er een patent op om elke zomer een onbekende flamenco-artiest naar Boechout te halen. Esteban Murillo uit Cordoba was de cantaor van dienst. Een verrassing, want de zanger en gitarist had een toetsenist en een bassist (die ook accordeon speelde) en een percussionist bij en speelde een soort fusie-flamenco, die vaak uitwaaide in de richting van een soort chanson. Het was mooi maar ook een beetje ouderwets. Murillo zong met Lorca over onze dromen en gaf soms zelfs de bas een vrije rol. Marisol Valderrama voegde wat dans toe: degelijk maar meer didactisch dan nodig. Je miste een beetje de pure flamenco, die er dan toch kwam toen Murillo een fandango van zijn grootvader speelde. Prettig concert, maar niet om op het puntje van de stoel te zitten.