Van Gaal? Geen goed idee
Louis Van Gaal. Foto: Photo News

Een paar weken geleden, toen door de uitschakeling van België op het EK de positie van Marc Wilmots onhoudbaar was geworden, schoof ik in een column op de website van deze krant Alex Ferguson naar voren als bondscoach (‘Onze nieuwe bondscoach? Alex Ferguson’ ). Dat deed ik op grond van het feit dat alleen het beste goed genoeg is voor de Rode Duivels, en bovendien had ik de sterke indruk dat de legendarische oud-coach van Manchester United er niets op tegen zou hebben om een kort maar krachtig vervolg te breien aan zijn al indrukwekkende carrière. Zo’n grote stap is het natuurlijk niet, concludeerde ik, van de Red Devils naar de Rode Duivels.

Nog geen twee weken later blijk ik met die laatste zin de nagel op de kop te hebben geslagen, zij het niet op de manier die ik gewild had. Met stijgende verbazing moet ik vaststellen hoe een andere oud-coach van Manchester United, Louis van Gaal, zich opwerpt tot de belangrijkste kandidaat-bondscoach.

Voor wie zijn recente werkzaamheden op de voet heeft gevolgd heeft, is die keuze op zijn minst verrassend te noemen. Met name in Engeland, waar Van Gaal pas enkele maanden geleden werd ontslagen, kunnen ze hun oren niet geloven. Daar hebben ze zich de laatste jaren doodgeërgerd aan een coach wiens aanmatigend taalgebruik op geen enkel ogenblik in verhouding stond tot het vertoonde spel. Hoewel hij meer dan een kwart miljard uitgaf aan nieuwe spelers slaagde hij er het afgelopen seizoen niet in Manchester United voor de Champions League te plaatsen.

Maar erger dan de resultaten was de manier waarop hij zijn ploeg liet spelen.

Een van de voornaamste kritieken aan het adres van Wilmots was dat hij de creativiteit van zijn spelers aan banden legde, maar dat is niets vergeleken bij het keurslijf waarin Van Gaal zijn spelers dwingt. De voorbije jaren liet hij Manchester United meer achteruit dan vooruit voetballen, met als pijnlijk gevolg dat een ploeg die onder Ferguson een kwarteeuw lang synoniem was voor aantrekkelijk voetbal zelfs in eigen huis nog moeilijk tot scoren kwam. Het vertoonde spel was het afgelopen seizoen zo slaapverwekkend dat het ‘Theatre of dreams’ werd omgedoopt tot ‘Theatre of yawns’.

Dat nam niet weg dat Van Gaal halsstarrig aan zijn strakke schema’s bleef vasthouden. Hij reageerde buitengewoon allergisch op kritiek en was pas bereid aanpassingen door te voeren wanneer hij door de hoge blessurelast niet anders kon.

Na zijn gedwongen afscheid konden zelfs zijn grootste supporters niet om de vaststelling heen dat hij er een hopeloos verouderde manier van werken op nahield. Wie daar nog aan twijfelt, moet er maar eens de analyse van Phil McNulty, hoofdredacteur voetbal bij de BBC, op nalezen: ‘Van Gaal: Where it went wrong for Man Utd manager ’.

Ik denk dat het trouwens wel genoeg zegt dat in Engeland, waar ze ook op zoek zijn naar een bondscoach, de kandidatuur van Van Gaal niet eens in aanmerking wordt genomen. Maar voor de Belgen is hij blijkbaar wel goed genoeg.

Ja, op het WK van twee jaar gelden leidde hij Nederland naar een derde plaats, maar ook toen deed het vertoonde spel wenkbrauwen fronsen. Als Van Gaal bondscoach wordt, vrees ik dat we nog heimwee gaan krijgen naar Wilmots.

(De auteur was jarenlang correspondent in Oost-Europa voor De Standaard en De Volkskrant ).